தமிழ்மணம்

target="_blank">Tamil Blogs Traffic Ranking

Thursday, July 15, 2010

கவிஞர் தமிழச்சி தங்கபாண்டியன் எழுதிய மஞ்சணத்தி நூல் திறனாய்வு

கவிஞர் தமிழச்சி தங்கபாண்டியன் எழுதிய மஞ்சணத்தி நூல் திறனாய்வு












திரனாய்வாளர்கள்

பாகியராஜ்
மனுஷ்யபுத்திரன்
கலாப்ரியா
ரவிக்குமார்
பிரபஞ்சன்

வரவேற்பு :இரத்தினபுகழேந்தி

தலைமை : இமையம்

நன்றியுரை: ராமு

அமைப்பு : திருமுதுகுன்றம் இலக்கிய வட்டம்
18.07.2010
ஞாயிறு மாலை 5.30
மக்கள் மன்றம்

குறிப்பு: மணற்கேணி இரு மாத இதழ் வெளியிடப்படுகிறது.

அண்ணன் ராசு அவர்களின் 10 ஆம் ஆண்டு நினைவு நிகழ்ச்சி

சிந்தனைச்சிற்பி அண்ணன் ராசு அவர்களின் 10 ஆம் ஆண்டு நினைவு நிகழ்ச்சி
வழ்க்கறிஞர் அருள்மொழி சிறப்புரை
வானொலித்திடல்
17.7.2010 மாலை 6.00 மணி
அனைவரும் வருக








Saturday, July 3, 2010

உலகத்தமிழ்ச் செம்மொழி மாநாடு







உலகத்தமிழ்ச் செம்மொழி மாநாட்டை உற்றுநோக்கியதில் எனக்குத்தோன்றிய நிறை குறைகளை கீழே பட்டியலிட்டுள்ளேன்

மாநாட்டின் நிறைகள்
இதுவரை நடைபெற்ற மாநாடுகளைக் காட்டிலும் மக்கள் திரள் மிகவும் அதிகம். நீண்ட வரிசையில் காத்திருந்து கண்காட்சியைக் கண்டுகளித்தனர். இனியவை நாற்பது சங்க இலக்கியக் காட்சிகளைக் கண்முன் நிறுத்தியது. குறிஞ்சிப்பாட்டில் குறிப்பிட்டுள்ள 99 வகை மலர்கள் படங்களுடன் காட்சிபடுத்தப்பட்டிருந்தன. சிந்துவெளி கண்காட்சியை ரோஜா முத்தையா ஆராய்ச்சி நூலகத்தினர் காட்சிப்படுத்திய பாங்கு. பேராளர்களுக்கு தங்குமிடம், உணவு ஆகியவை மிகச்சிறப்பாக ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்தது. பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகளும் பாராட்டும்படி அமைந்தது. அரங்குகள் அனைத்தும் அதி நவீன வசதிகளுடன் அமைந்திருந்தன சங்ககாலப் புலவர்களின் பெயரில் நவீன ஓவியங்களுடன் அரங்குகள் அமைக்கப்பட்டிருந்தது.

மாநாட்டின் குறைகள்
ஆய்வுக் கட்டுரைகள் சரியாக தேர்வு செய்யப்படவில்லை. மாநாட்டு மலரில் இளம் படைப்பாளர்களுக்கு பேதிய இடமளிக்கவில்லை. நவீன இலக்கியவாதிகள் அழைக்கப்படவில்லை. தமிழ் மொழி வளர்ச்சிக்கான உறுப்படியான அறிவிப்புகள் இல்லை. முக்கியமான அயல்நாட்டு அறிஞர்களின் (ஜார்ஜ்ஹார்ட், அஸ்கோபர்போலா) கட்டுரைகளை தமிழில் மொழி பெயர்த்து வழங்கவில்லை. நுட்பமான ஆய்வுகள் மிகவும் குறைவான அளவில் இடம்பெற்றுள்ளன. தமிழ்மொழியின் பழம்பெருமை பேசுவதற்கு அளித்த முக்கியத்துவம் எதிர்கால வளர்ச்சி குறித்து பேசுவதற்கு அளிக்கப்படவில்லை.

மலேசிய சுற்றுப்பயணம்







மலேசியாவில் சிங்கப்பூர் அளவுக்கு கட்டுப்பாடுகள் இல்லை திருடர்கள் பயம் அதிகம் இரவில் பெண்கள் நகை அணிந்து செல்வது பாதுகாப்பற்றது என எச்சரித்தனர். மோட்டார் சைக்கிளில் வந்து சங்கிலியைப் பறித்துவிடுவார்களாம். டைநாஸ்டி விடுதியில் 27 ஆவது மாடியில் எங்களுக்கு அறை ஒதுக்கப்பட்டிருந்தது. அங்கு செல்லவே அச்சமாக இருந்தது. முதல் நாள் நகரச்சுற்றுலாவில் பத்துமலை முருகன் கோயில் சென்றோம் குறிப்பிட்ட நேரத்தில் திரும்பாததனால் நான் சென்ற பேருந்தை தவற விட்டு மற்றொரு பேருந்தில் செல்ல நேர்ந்ததை மறக்க இயலாது. மலேசிய விடுதலைக்குப் போரிட்டு உயிர்நீத்த ஈகியர் சிலைகளைப்பார்த்தோம். இரட்டை கோபுரம், சாக்லேட் தொழிற்சாலை போன்ற இடங்களைப்பார்த்தோம். மறு நாள் ஜெண்டிங் கற்பனைப் பூங்கா சென்றோம் மலை உச்சியில் அமைந்திருக்கிறது. ஒரு மலையிலிருந்து மற்றொரு மலைக்கு கம்பி வடத்தில் சென்றோம் கீழே பார்க்கக் குலை நடுங்கியது. உலகின் மிகப்பெரிய கம்பிவடப் போக்குவரத்து இது என்றும் கின்னஸில் இடம்பெற்றுள்ளது என்றும் எங்கள் வழிகாட்டி திருமதி சாரா கூறினார். இங்கு சாராவைப்பற்றி சொல்லியாக வேண்டும் சீன இனத்தில் பிறந்து மலாயில் வாழும் குடும்பத்தைச் சார்ந்தவர் இந்தியரை மணத்துகொண்டவர் (அவரும் எங்கள் குழுவினருக்கு வழிகாட்டியாக வந்தவர்) பேருந்து நிற்குமிடத்திலெல்லாம் இறங்கியதும் சிகரெட்டைப் பற்றவைத்துவிடுவார் சாரா. பெண்கள் சிகரெட் பிடிப்பதை இப்போதுதான் நேரில் பார்க்கிறேன். எனக்கு சாரா என்ற பெயரைக் கேட்டதும் பணியிடைப் பயிற்சியில் பாடிய 'சாரா.. சாரா மை டார்லிங் டோண்ட் யு க்ரை...' என்ற பாடல்தான் நினைவுக்கு வர அவரிடம் பாடிக்காட்டினேன் புன்னகையுடன் ரசித்துக் கேட்டார்.
ஜெண்டிங்கில் அனைத்து வித பொழுதுபோக்குகளும் அமைந்திருந்தது. அவ்வளவாக அதில் நாட்டமின்மையால் நண்பர்களோடு சுற்றித்திரிந்தோம். மாலை வேளைகளில் மலேசியாவில் போக்குவரத்து நெரிசலைத் தவிர்க்க இயலவில்லை. இத்தனைக்கும் உலங்கு வானூர்தியில் போக்குவரத்தைக் கண்காணித்துக் கட்டுப்படுத்துகிறார்களாம். ஒரு நாள் இரவு வீட்டுக்கு தொலைபேசுவதற்காக ஈப்போ சாலையில் ( மலாய் மொழியில் சாலையை ஜலாங் என்கிறார்கள்) இரவு ஒன்பது மணிக்குச் சென்றோம் நானும் நண்பர் செல்வினும் அங்கு ஒரு உணவு விடுதியின் முன்புறம் வீதி ஓரத்தில் அமர்ந்து இரண்டு நடுத்தர வயது பெண்கள் (குட்டைப்பாவாடை அணிந்திருத்தனர்) மது அருந்திக்கொண்டு சிகரெட் பிடித்தபடி உரையாடிக்கொண்டிருந்தனர் இது போன்ற காட்சிகள் எதையும் சிங்கப்பூரில் பார்க்க முடியவில்லை. தூய்மையைப் பேணுவதிலும் சிங்கப்பூர் அளவுக்கு மலேசியா இல்லை. நம் தமிழர்கள் பலர் மலேசியாவில் அதுவும் கோலாலம்பூரில் கடை வைத்திருப்பதைப் பார்க்க முடிந்தது.
ஒரு வழியாக மலேசிய சுற்றுப்பயணத்தை இனிதே முடித்துக்கொண்டு 23.5.2010 அன்று தாயகம் திரும்பினோம்.

Sunday, June 13, 2010

சிங்கப்பூர் கருத்தரங்கு படங்கள்

படங்கள் சிலவற்றை இங்கே பதிவு செய்கிறேன்






படங்கள் சிலவற்றை இங்கே பதிவு செய்கிறேன்
சிங்கப்பூர் படங்கள்

சிங்கப்பூர் சில குறிப்புகள்

சிங்கப்பூர் விமான நிலையம் அழகும் பிரமிப்பும் நிறைந்ததாகக் காட்சியளித்தது. விமான நிலையத்திலிருந்து குளிரூட்டப்பட்ட பேருந்தில் ஒரு விடுதிகுகுச்சென்றோம் செல்லும் வழியெங்கும் மரங்களும் புல் வெளிகளுமாக பச்சைப்பசேலென்ற காட்சி கண்ணுக்குக் குளிரூட்டியது. இரவு பெய்த மழையில் நகரமே குளித்து முடித்து புத்தம் புதிதாய் பளிச்சென காட்சியளித்தது. இயர்கையை அழகு செய் என்ற அறிவுமதி அண்ணனின் கவிதை வரிகளுக்கு செயல்வடிவம் கொடுத்தது போலிருந்தது. நண்பர் தியாக ரமேசு கூறியதுபோல் வாரம் மும்மாறி பொழியும் ஊராக சிங்கப்பூர் இருக்கிறது. வழியில் பார்த்த வானுயர்ந்த கட்டடங்களில் கூட தாவரங்களை வளர்த்துள்ளனர்.









விடுதிக்குச்சென்று காலைக்கடன்களை முடித்துக்கொண்டு கருத்தரங்கு நிகழுமிடத்திற்குச் சென்றோம். கருத்தரங்கில் தினமணி ஆசிரியர் வைத்தியநாதன், கலைஞன் பதிப்பகம் மாசிலாமணி, சிங்கப்பூர் பேராசிரியர்கள் முனைவர் தியாகராசன், முனைவர் வேல்முருகன், முனைவர் அரங்க.பாரி ஆகியோர் கலந்துகொண்டனர் பேராசிரியர் அபிதாசபாபதி தொடக்கவிழா நிகழ்ச்சிகளைத் தொகுத்து வழங்கினார். மதிய உணவுக்குப்பிறகு நிகழ்ந்த முதல் அமர்வில் 'திருமுதுகுன்றம் கவிதைகள்' என்ற கட்டுரையை நான் வழங்கினேன்.
இரவு நண்பர்களுடன் முஸ்தபா சென்று அங்கு எந்த தளத்தில் என்னென்ன பொருள்கள் கிடைக்கும் என்பதைப் பார்த்து வந்தோம் ஒரு சிலர் சில பொருள்களை வாங்கினர். முஸ்தபா கடையின் உரிமையாளர் ஒரு தமிழர் என்பதை அறிந்து மகிழ்ந்தோம். முதல் முறை நுழைபவர்களுக்கு சற்று குழப்பமாகத்தானிருக்கிறது பழகிய பிறகு இயல்பாகிவிடுகிறது. இரவு 11 மணிக்கு வில்லேஜ் விடுதிக்குத்திரும்பினோம். 24 மணி நேரமும் முஸ்தபா இயங்குகிறது. என் அறை தோழர் ஜெயசெல்வின் அறையில் இருந்தார் அவரை யாரென அறிந்துகொள்ள இயலாமல் மற்றொரு சாவி அட்டையையும் நானே எடுத்துச் சென்றுவிட்டேன் அதற்காக அவரிடம் வருத்தத்தைத் தெரிவித்தேன். வாங்கிக்கொள்ளாதது என் தவறுதான் என்று அவர் வருத்தம் தெரிவித்தது அவரின் பெருந்தன்மையைக் காட்டியது. மறு நாள் காலை (குளிரூட்டப்பட்ட அறைக்குள்ளிருந்ததனால்) நான் எடுத்துச்சென்ற தேங்காய் எண்ணெய் உறைந்து விட்டது. செல்வின் கிரீம் கொடுத்தார், வீட்டுக்குப் பேச கைபேசி கொடுத்து உதவினார். சில்லரை கிடைக்காமையால் பொது தொலைபேசியைப் பயன்படுத்து முடியாமல் அல்லல்பட்டேன். நண்பரின் உதவி பனைத்துணையாய் பயன்பட்டது.


நண்பர் தியாகரமேசுக்கும் தங்கவேல்முருகனுக்கும் நான் வந்த செய்தியைத் தெரிவித்தேன் மறுநாள் காலை என்னைச் சந்திப்பதாகக்கூறினர்.
இரண்டாம் நாள் நண்பர்கள் இருவரும் மிகுந்த அலைச்சலுக்குப் பிறகு கல்லூரியை வந்தடைந்தனர் பேராசிரியர் தியாகராஜன்தான் அவர்களுக்கு வழி கூறி உதவினார். மதிய உணவு விடுதியில் உண்டு முஸ்தபா சென்றோம் ஒரு வாடகைக் காரில். சில பொருள்களை வாங்கினோம் நண்பர்களும் சில பொரு:ள்களை அன்பளிப்பாக வாங்கிக்கொடுத்தனர். என்னை காரில் ஏற்றிவிட்டனர் இடம் தெரியாமல் அலைய வேண்டுமோ என அஞ்சிய படியே வந்தேன் நல்ல வேளை அப்படி நிகழவில்லை.
மூன்றாம் நாள் சிங்கப்பூர் சுற்றுலா. சந்தோசா தீவிற்கு சென்று அங்குள்ள கண்காட்சி, தண்ணீருக்கு உள்ளே உள்ள உலகத்தினை செயற்கையாக வடிவமைத்து வைத்துள்ளனர் பிரமிப்பாகத் தான் உள்ளது. டால்பின் விளையாட்டு மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. தண்ணீரில் ஒளிக்காட்சிகள் (கடலின் பாடல்) ஆகியனவற்றைப் பார்த்தோம் சீனர்களின் சோயிலுக்குச் சென்றோம்.
மூன்றாம் நாள் இரவு மீண்டும் முஸ்தபா சென்று நள்ளிரவு மலேசியா புறப்பட்டோம்.

Tuesday, May 25, 2010

முதல் விமானப் பயணம்





சிறு வயதில் எங்கள் சிற்றூரின் மீது அவ்வப்போது விமானங்கள் பறந்து செல்வதுண்டு. அதைப்பார்ப்பதற்காக வீடுகளைவிட்டு சிறுவர் கூட்டம் வெளியில் வந்து ஆரவாரிக்கும். ஏரோப்பிளான் ஒக்.....ழி என்று கத்திக்கொண்டு கண்களை விட்டு மறையும் வரை துள்ளிக் குதிப்போம். பெரியவனான பிறகு சென்னை செல்லும் போதெல்லாம் விமான நிலையத்தில் நிற்கும் விமானங்களைப் பேருந்திலிருந்தபடி வேடிக்கைப் பார்த்துக்கொண்டு செல்வேன். வானத்தில் பறக்கும் போது பார்த்ததை விட தரையில் பார்ப்பது துல்லியமாகத் தெரிவதால் வியப்பாகவும் மகிழ்ச்சியாகவும் இருக்கும். ஒருமுறை பிர்லா கோளரங்கம் சென்றபோது அங்கிருந்த விமான மாதிரியை தொட்டுப்பார்த்து சுற்றிப்பார்த்து மகிழந்தோம். விமானப்பயணம் எப்படி இருக்கும் என்று தெரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்பது பல நாள் ஆசை. விமானத்தில் பயணம் செய்த யாரையும் சந்திக்கிற வாய்ப்பு கிடைக்கவே இல்லை. எங்கள் அக்காள் மகன் சிங்கத்தமிழன் மருத்துவம் படிப்பதற்காக ரசியா சென்று வந்தபோது முதலில் கேட்டது விமானப்பயணம் எப்படி இருந்தது? என்றுதான். அதன்பிறகு சபாநாயகம் சார் சற்று விரிவாக தன் விமானப் பயணம் பற்றி கூறியிருக்கிறார்.
விமானத்தை விளையாட்டாக வேடிக்கைபார்த்த நான் அதே விமானத்தில் சற்று நேரத்தில் பறக்கப் போகிறேன் என நினக்கும் போது கொஞ்சம் பயமாகத்தான் இருந்தது. அனைத்து சோதனைகளும் முடிந்து பயணிகள் அமருமிடத்தில் உட்கார்ந்துகொண்டு அறிவிப்புகளைக் கேட்டபடி அமர்ந்திருந்தேன் துபாய் செல்லும் விமானத்திறகான அறிவிப்பு வந்தபோது பயணிகள் வரிசையில் நிற்கத் தொடங்கினர். படிப்பறிவில்லாத ஒரு நடுத்தரவயது பெண் வரிசையில் நின்றாள் வீட்டு வேலைக்கு செல்பவளாக இருக்குமோ! சற்று நேரத்தில் நாங்கள் செல்லவேண்டிய விமானத்திற்கான அறிவிப்பு மின்னணுத்திரையில் ஒளிர்ந்தது அறிவிப்பாளரும் அறிவிக்கத்தொடங்கினார். நெஞ்சு படபடக்க வரிசையில் சென்று நிறகத்தொடங்கினேன். எனது கடவுச்சீட்டையும் போடிங் பாசையும் ஒப்பிட்டுப் பார்த்து சீட்டைத் துண்டித்து எனக்கான பகுதியைக் கொடுக்க பெற்றுக்கொண்டு விமானத்தின் வாயிலை நெருங்கினேன் நம் நாட்டு அரசியல் தலைவர்களின் விமானப் பயணத்தை தொலைக்காட்சியில் பார்ப்போமே அது போல் படியேறி செல்லவேண்டும் என்று நினைத்துக் கொண்டிருந்தேன் அந்தசிரமமில்லாமல் நேரடியாக வாயிலுக்கே வந்தாயிற்று. வாயிலின் இருபுறமும் இரண்டு பணிப்பெண்கள் ஒருவர் வரவேற்க மற்றொருவர் நமது சீட்டை வாங்கி நம் இருக்கைக்கு எப்படி செல்வது என வழிகாட்டினார். சன்னலோரத்து இருக்கையாக இருந்தால் நல்லது என நினைத்துக் கொண்டிருந்த எனக்கு அப்படியே அமைந்து. கொஞ்ச நேரத்தில் ஒருவர் வந்து இருக்கையை மாற்றிக் கொள்வோமா என்று கேட்டார் எப்படி விட முடியும் நாசுக்காக மறுத்துவிட்டேன் அவரும் அசடு வழிய சென்றுவிட்டார் அவரிடமிருந்து மெல்லிய மது வாடை வீசியது. குடித்து விட்டு கூடவா விமானத்திற்குள் வருவார்கள். போதை தலைக்கேற எங்கள் ஊர் நகரப்பேருந்தில் ஏறிய ஒருவரை நடத்துனர் கீழே இறக்கிவிட்ட காட்சி அப்போது கண்முன் வந்து போனது. என் இருக்கை விமானச்சிறகின் அருகில் இருந்தது. சிறகின் நீளத்தை பார்த்த போது இவ்வளவு நீளமா என்ற வியப்பு. ஒரு பேருந்தின் நீளத்தைவிட அதிகம். கேப்டன் பெயரைக்கூறி பெயரைக்கூறி அனைவரையும் வரவேற்ற பணிப்பெண் சற்றுநேரத்தில் விமானம் பறக்கவிருப்பதைக் கூறி அனைவரையும் இடுப்புப் பட்டியை அணிந்துகொள்ளும்படி கேட்டுக்கொண்டார் செல்போன்,லேப்டாப்,சி.டி.பிளேயர் வைத்திருப்பவர்கள் அவற்றை அணைத்து வைக்கும்படியும் கேட்டுக் கொண்டார்.உள்ளை ஒளிர்ந்த விளக்குகள் அணைந்தன.விமானம் ஓடுதளத்தில் மெல்ல உருளத் தொடங்கியது. எனக்கு இதயம் திக்..திக்.. என்றது. விமானத்தின் சிறகு மேலும் கீழும் ஆடியது என் இதயம் மேலும் படபடத்தது. மேலே செல்லும்போதே சிறகு உடைந்து விடுவது போல ஆட்டம் காட்டியது. டேக் ஆஃப் என்ற குரல் வந்தவுடன் விர்ரென்று மேல்நோக்கி விளம்பியது அடி வயிற்றில் சிலீரென்றது. காது அடைப்பது போலிருந்தது மேலே செல்லச் செல்ல பயம் அதிகமானது. ஒரு நிலைக்கு வந்தபோது 31000 அடி உயரத்தில் பரந்து கொண்டிருப்பதாக என் இருக்கைக்கு முன்னிருந்த திரையில் தோன்றிய எழுத்துகள் என்னை மேலும் நடுங்கவைத்தது. விளக்குகள் மீண்டும் ஒளிர்ந்தன. பணிப்பெண்கள் சுருசுருப்பாயினர். ஒரு பணிப்பெண் ஒரு பொட்டலத்தைக் கையில் திணித்தார். அதில் என்ன இருக்கிறது என்று அறிந்துகொள்வதற்காக படித்துப்பார்த்தேன் Towlet என்று ஒரு புறமும் விமான நிறுவனத்தின் பெயர் மற்றொரு புறமும் எழுதப்பட்டிருந்தது. அழுத்திப்பார்க்க பஞ்சு போலிருந்து. என்னவாக இருக்கும் சாக்லேட்டாக இருக்குமோ. மெல்ல பக்கத்திலிருப்பவரைத் திரும்பிப்பார்த்தேன் அவரும் என்னைப்பார்த்தார் அவருக்கும் முதல் பயணமாகத் தானிருக்க வேண்டும். அக்கம் பக்கம் திரும்பிப்பார்க்கக் கூச்சமாக இருந்ததனால் பேசாமல் சட்டைப் பைக்குள் வைத்துக்கொண்டேன். அடுத்த நிலையத்தில் இறங்கி மீண்டும் ஏறும்போது அதேபோல் கொடுக்க பக்கத்து இருக்கையில் அமர்ந்திருந்த சீனாக்காரி அதனைப் பிரித்து அதனுள்ளிருந்த மெல்லிய ஈரமான தாளை எடுத்து கைகளைத் துடைத்துக் கொண்டபோது அது கைதுடைப்பதற்கு என்றெண்ணி நானும் கைகளைத் துடைத்துக் கொண்டேன். முகத்தைத் துடைக்கலாம் என்று நினைத்தேன் பக்கத்திலிருப்பவள் துடைத்தால் தானே. நாம் துடைக்க அதைப்பார்த்து அவள் நகைத்துவிட்டால் அய்யய்யோ வேண்டாம் வேண்டாம் என முடிவை மாற்றிக்கொண்டேன். மீண்டும் அந்தத் தாளை மடித்து பைக்குள் வைத்துக் கொண்டேன். சற்று நேரத்தில் ஒரு தட்டில் பிரட், சாக்லேட், கேக் எல்லாம் கொடுத்தனர். சாப்பிட்ட பிறகு டீ கொடுத்தனர் டீ என்றால் நம் கடையில் சாப்பிடுவோமே அதுபோன்ற டீ அல்ல வெறும் டீ சாயம் மட்டும் தான். சர்க்கரை பாக்கெட்டில் இருந்தது. அதைப்பிரித்துக் கொட்டினேன். பால் எங்கே தேடிய போது கண்ணுக்கே தெரியாத ஒரு சின்ன்..ன குப்பியில் ஏதோ இருந்தது பிரித்தால் வெள்ளை நிறத்தில் ஒரு திரவம் இதுதான் பாலோ ஒரு கப் சாயத்திற்கு இந்த ஒருதுளிதான் பாலா சரி என்று ஊற்றிக்குடித்துப் பார்த்தால் தண்ணி டீ குடிப்பது போலிருந்தது. அதனைத்தொடர்ந்து ஜூசும் கொடுத்தார்கள். பிறகு சிறு சிறு டின்களில் டம்ளர்களைக் கவிழ்த்து தேவைப்பட்டவர்களுக்கு கொடுத்துக் கொண்டிருந்தனர். அடுத்த பயணத்தில்தான் தெரிந்தது அது பியர் என்று. அவ்வப்போது நாம் எவ்வளவு உயரத்தில் பறக்கிறோம், எவ்வளவு வேகம், அடையவேண்டிய தொலைவு, சென்றடையும் நேரம் அனைத்தையும் திரை காண்பித்துக் கொண்டிருந்தது. அந்த நள்ளிரவிலும் தூக்கம் மட்டும் வரவே இல்லை. இறங்க வேண்டிய இடம் வந்ததும் மீண்டும் இடுப்புப் பட்டியை அணிந்து கொள்ள அறிவுறுத்தியதோடு அணிந்திருக்கிறோமா என்று பணிப்பெண்கள் அனைவரையும் சோதித்து அணியாதவர்களுக்கு அணிந்துகொள்ள உதவினார்கள். ஏறும்போது ஏற்பட்ட அதே பயம் இறங்கும் போதும். விமானம் தரையைத் தொட்டபிறகு ஓடக்கூடிய ஓட்டம்தான் பயத்திற்குக் காரணம். விமானம் காட்டிய நேரத்தைவிட இரண்டரை மணி பின்தங்கியிருந்த என் கடிகாரத்தைத் திருத்திக்கொண்டு இறங்கத்தொடங்கினேன்.