தமிழகத்தின் மரபுக்கலைகள் நூல் வெளியீட்டு விழா
முனைவர் எழிலவன் எழுதிய தமிழகத்தின் மரபுக்கலைகள் நூல் வெளியீட்டு விழா திருவாரூர் வடக்கு வீதி ஐஸ்வர்யா மகாலில் நடைபெற உள்ளது.
தலைமை : புலவர் மு. வடுகநாதன்.
வெளியிடுபவர் : கு. தென்னன்.
பெற்றுக்கொள்பவர் : மோகன்தாசு
திறனாய்வு : கவிஞர் பட்டி சு. செங்குட்டுவன், முனைவர் இரத்தின புகழேந்தி.
வாழ்த்துரை நடிகர் அமரசிகாமணி
சிறப்புரை : பேராசிரியர் முனைவர் ஆறு. இராமநாதன்.
ஏற்புரை : முனைவர் எழிலவன்.
நாள் : 21.09.2010.
நூல் வெளியீட்டாளர் : பிளாக் ஹோல் மீடியா பப்ளிகேசன்,
கலை, இலக்கியம்,அரசியல்,குறும்படங்கள்,கல்வி,நாட்டுப்புறவியல் பயண அனுபவம் குறித்த பதிவுகள்
தமிழ்மணம்
target="_blank">
Friday, September 17, 2010
Sunday, August 1, 2010
மஞ்சணத்தி நூல் திறனாய்வு
கரிசலில் மஞ்சணத்தியான மருதத்து நுணா
தமிழகத்தின் ஐந்து வகை நிலப்பகுதிகளில் ஒவ்வொனறுக்கும் ஒரு தனித்தன்மை உண்டு. அந்தத் தனித் தன்மைதான் நமது நிலவியல் கோட்பாட்டின் சிறப்பு. வேறுபாடுகளுக்கிடையிலும் மெல்லிய நூலிழைகளாய் சில ஒற்றுமைக் கோடுகள் நம் வாழ்முறையை நெய்து பண்படுத்துகின்றன. தமிழர்களுக்கும் தாவரங்களுக்குமான தொடர்பு ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகள் தொன்மையுடையது. இயற்கைக்கும் நமக்குமான தொடர்பை நமது சங்க புலவர்கள் தொடங்கி இன்றைய இளம் படைப்பாளிகள் வரை தங்கள் படைப்புகளில் வெளிப்படுத்தி வருகின்றனர். அதிலும் குறிப்பாக மரங்களுக்கும் மனிதர்களுக்குமான உறவைப் பேசும் பாடல்கள் குறிப்பிடத்தகுந்தவை. மரத்தைத் தாயாக சகோதரியாக தெய்வமாகக் கொண்டாடுகிற மரபைத் தமிழ் இலக்கியத்தில் தொடர்ச்சியாகக் காணலாம்.
"நும்மினும் சிறந்தது நுவ்வை ஆகும் என்று
அன்னை கூறினாள் புன்னையது நலனே"
என்னும் நற்றிணைப் பாடலில் இளம் பெண்ணொருத்தி புன்னை மரத்தைத் தங்கையாகப் பார்க்கிறாள். மேலும் புன்னை மரத்திற்கும் மனிதர்களுக்குமான உறவைப் படம்பிடித்துக்காட்டும் பாடல்கள் கலித்தொகையிலும் குறுந்தொகையிலும் இடம்பெற்றுள்ளன. இவற்றின் தொடர்ச்சியாகத்தான் தமிழச்சிக்கும் மஞ்சணத்தி மரத்திற்குமான உறவு இங்கே நவீன கவிதையாகியிருக்கிறது. சிற்றூரில் பிறந்து சிறார் பருவத்தில் அங்கேயே வாழ்ந்தவர்களுக்கு மட்டுமே தெரிந்திருக்கக் கூடிய ஒரு மரம்தான் மஞ்சணத்தி மரம். எங்கள் மருத நிலத்திலும் இந்த மரம் இருக்கிறது. அதனை நாங்கள் நுணா மரம் என்று குறிப்பிடுவோம். நுணாப்பழத்து ருசிக்கு அடிமையாகாத சிறுவர்கள் இருக்க முடியாது. பள்ளிக்கூடம் செல்லும்போது பையை அந்த மரக்கிளையில் மாட்டிவிட்டு அந்த பழங்களைப் பறித்துத் தின்ற பிறகுதான் பள்ளிக்குச் செல்வோம். நுணாப்பழ ருசிக்காக தன் கல்வியையே பறிகொடுத்த கூத்துக்கலைஞர் நடராசன் இன்றும் எங்கள் ஊரில் வாழ்ந்து வருகிறார். நாங்கள் ஏறி விளையாடிய எங்கள் அம்மன்கோயில் மேட்டு நுணா மரம் எங்கள் பெரியப்பாவின் வீட்டில் இன்றும் நின்றுகொண்டிருக்கிறது நிலைப்பேழையாக. ஊருக்குச்செல்லும் போதெல்லாம் அதனைத் தொட்டு முகர்ந்து என் இளமையை மீட்டெடுப்பேன்.
இதற்கும் தமிழச்சியின் கவிதைக்கும் என்ன தொடர்பு இருக்கிறது. ஒரு நல்ல கவிதை முடிந்த பின்னே தொடங்குகிறது என்று தமிழச்சி தனது முன்னுரையில் குறிப்பிட்டுள்ளார். அப்படிப்பட்ட ஒரு கவிதைதான் மஞ்சணத்தி மரம் குறித்த கவிதை அது ஒரு போதும் முடியாத கவிதையாக எனக்குத் தோன்றுகிறது. வாசித்தாலும் வாசித்தாலும் தீராத புத்தகம் என்றொரு புத்தகத்தை நான் படித்திருக்கிறேன். மலையாளத்தில் ஒரு லட்சம் பிரதிகள் விற்பனையான அந்த புத்தகம் இயற்கையைப் பற்றி குழந்தைகளுக்குக் கூறுவதாக அமைந்துள்ளது. வாசித்தாலும் வாசித்தாலும் தீராத கவிதையாக இந்த கவிதை என்னிடத்தில் அந்த மரம் குறித்த சிந்தனைகளை வளர்த்துக்கொண்டே செல்கிறது.
"என் துரோகத்தின் வலி சுமக்கும்
உன் முனை உடைந்த முட்கள்
என் ரகசியங்களின் போதை தரும்
கள் ததும்பும் உன் பூக்கள்
என் ஆசைகளின் ருசி அறியும்
தேன் உதிர்க்கும் உன் பழங்கள்"
நுணாப் பூ வாசனை மல்லிகைக்கு நிகரானது, அந்தப்பழத்தின் சுவைக்கு நிகராக ஒரு சுவையை எழுத்தில் தர இயலாது. அதை சுவைத்து பார்த்துதான் நீங்கள் உணர்ந்து கொள்ள வேண்டும். மருத நிலத்து நுணாவில் முள்ளிருப்பதில்லை. கரிசல் நில நுணாவில் முள்ளிருப்பதாகக் கவிஞர் குறிப்பிடுகிறார். மரத்தின் ஒவ்வொரு பாகமும் கவிஞரின் உணர்வுகளோடு ஒன்று கலந்திருப்பதை மேற்கண்ட அடிகள் நமக்கு உணர்த்துகின்றன. இந்த தொகுப்பின் மிகச்சிறந்த கவிதையாக இந்த கவிதையைத்தான் நான் குறிப்பிட விரும்புகிறேன்.
செயங்கொண்டார் பாடிய கலிங்கத்துப்பரணி போல் தமிழச்சி பாடிய பெரு நகர்ப்பரணியும் ஒரு முக்கியமான கவிதையாக இலக்கிய வரலாற்றில் நாளை நிச்சயம் பதிவாகும். இக்கவிதையில் நாயகியான வனப்பேச்சிதான் தமிழச்சி கண்டுபிடித்த பெரும் படிமம் என்று முன்னுரையில் தமிழவன் குறிப்பிடுகிறார். நகரமயமாதல் இன்று பெரும் பிரச்சினையாகி வருகிறது. நகரங்களின் அபார வளர்ச்சி கிராமங்களை விழுங்கி ஏப்பம் விடுவதாக இருக்கிறது. அதனால்தான் நகரங்களின் வளர்ச்சி இனி, மேல்நோக்கித்தான் அமையவேண்டுமே தவிற பக்கவாட்டில் அல்ல என்று மக்கள் நலனில் அக்கரையுடைய தலைவர்கள் எச்சரிக்கின்றனர். பல பன்னாட்டு நிறுவனங்களுக்கு நமது உழவர்களின் உயிர் ஆதாரமான விளை நிலங்கள் தாரைவார்க்கப்பட்டு வணிகம் கொடி கட்டிப்பறக்கிறது. அவர்களிடம் வணிக அறம் துளியும் இல்லை. சங்க காலத்தில் வணிகர்கள் எப்படி அறத்துடன் வாழ்ந்தனர் என்பதைப் பட்டினப் பாலை கீழ்க்கண்டவாறு கூறுகிறது.
"நெடு நுகத்துப் பகல்போல
நடுவு நின்ற நல் நெஞ்சினோர்
வடு அஞ்சி வாய் மொழிந்து
தமவும் பிறவும் ஒப்ப நாடி
கொள்வதூஉம் மிகை கொளாது
கொடுப்பதூஉம் குறை கொடாது"
நுகத்தடியின் நடுவில் தைக்கப்பட்டுள்ள பகலாணி போல நடுவு நிலை தவறாத நல்ல உள்ளம் படைத்தவர்களாக வாடிக்கையாளர்களைச் சுரண்டாதவர்களாக ரேசன் கடைக்காரரைப்போல் எடையைக் குறைத்து ஏமாற்றாமல் வாழ்ந்திருக்கின்றனர். இன்றைய வணிகர்களிடம் இதில் ஏதேனும் ஒரு குணத்தை நாம் பார்க்க முடியுமா. குளிரூட்டப்பட்ட வணிக வளாகத்தில் வெற்று பாதங்களோடு நுழையும் வனப்பேச்சி வணிகம் குறித்த சிந்தனையைத் தூண்டுகிறாள். மேலும் அவளுக்கு, அங்கு இருந்தும் இல்லாத மனிதர்கள் அன்னியமாகப் படுகின்றனர்.
அண்மையில் சென்னைக்கு சென்றிருந்த போது என்னதான் நடக்கிறது என்று தெரிந்து கொள்வதற்காக நண்பருடன் குளிரூட்டப்பட்ட ஒரு வானுயர்ந்த வணிக வளாகத்தின் உள்ளே சென்றேன் பல தளங்களுக்கும் மின்சார படிக்கட்டுகளில் பயணித்தோம். எங்களால் ஒரு ஐஸ்கிரீம் கூட வாங்க இயலவில்லை . எத்தனை ரூபாயாக இருந்தாலும் வாங்குவதற்குத் தயாராக இருந்தும் நம் ரூபாய் நோட்டுகள் அங்கு செல்லுபடியாகவில்லை. இது என்ன அநியாயம் சிங்கப்பூர் மலேசியாவில் கூட நமது நாட்டு ரூபாய் நோட்டுகளைக் கொடுத்து பொருள்கள் வாங்கமுடிகிறது. ஆனால் நமது தலை நகரில் நம் நோட்டுகளைக் கொடுத்து ஒரு ஐஸ்கிரீம் கூட வாங்க இயலவில்லை. அந்த வணிக வளாகத்தில் நுழைந்த உடன் நூறு ரூபாய்க்கு ஒரு அட்டை வாங்கிக்கொள்ள வேண்டும் அந்த அட்டைதான் அங்கு செல்லுபடியாகும். அதற்கு என்ன பொருள், நீங்கள் அந்த நூறு ரூபாயையும் அங்கேயே செலவு செய்து விட்டுதான் வரவேண்டும். நூற்றுக்குக் குறைந்து அட்டைகள் கிடையாது. எங்கள் ஊரில் எங்கள் நிலத்தில் விளைந்த எந்த பொருளையும் கடையில் கொடுத்து எங்களுக்குத் தேவையானதை வாங்கி வருவோம் . அப்படி ஒரு பண்டமாற்று கலாச்சாரம் விளங்கிய நம் மண்ணின் இன்றைய வணிக அறம் இதுதான். வணிகம் குறித்த இத்தகைய சிந்தனைகளைத் தூண்டுகின்றன பாலைக்கலி, பெருநகர்ப் பரணி ஆகிய கவிதைகள்.
மழை குறித்த கவிதைகளில் சில கவிதைகள் மட்டுமே குறிப்பிடும் படியாக அமைந்துள்ளன. மழை குழந்தைகளுக்கும் கவிஞர்களுக்கும்தான் ரசிக்கும்படியாக உள்ளது. உழவர்களுக்கு வாழ்வாதாரமாக இருப்பினும் மழையில் நனைந்தபடி ஏர் உழுபவனால் மழையை ரசிக்க முடியாது. அது போலத்தான் இருக்கிறது 'இடுகாட்டு மழையை இரசிக்கமுடியமா என்ன' என்கிற கவிதை வரிகள்.
நம்மால் செய்யமுடியாததை நம் குழந்தைகள் செய்யவேண்டும் என்கிற எதிர்பார்ப்பு நம் எல்லோரிடமும் இருக்கிறது. நமது எதிர்பார்ப்புகளை நம் குழந்தைகள் மீது திணிக்க நினைக்கின்ற நமது மனப்போக்கினை பகடி செய்வதாக அமைந்திருக்கிறது 'பூச்சாண்டி' கவிதை.
பாடுபொருள்களடிப்படையில் சங்க இலக்கிய தொடர்ச்சியினை தமிழச்சியின் பல கவிதைகளில் காண முடிகிறது. ஒரு சிற்றூரில் பிறந்து வளர்ந்த மனுசி நகரத்தில் சந்திக்கும் அத்தனை நெருக்கடிகளையும் இந்த கவிதைகள் படம் பிடிக்கின்றன .ஒரு சில சாதாரண கவிதைகளைத் தவிர்த்திருக்கலாம்.
மூன்று தொகுதிகளை வெளியிட்டிருக்கும் தமிழச்சியின் கவிதை மொழி ஒவ்வொரு தொகுப்பிலும் செழுமையடைந்து வருகிறது. மேலும் செழுமை மிக்கக் கவிதைகளை அவர் தொடர்ந்து எழுதவேண்டும் என்று வாழ்த்துகிறேன்.
தமிழகத்தின் ஐந்து வகை நிலப்பகுதிகளில் ஒவ்வொனறுக்கும் ஒரு தனித்தன்மை உண்டு. அந்தத் தனித் தன்மைதான் நமது நிலவியல் கோட்பாட்டின் சிறப்பு. வேறுபாடுகளுக்கிடையிலும் மெல்லிய நூலிழைகளாய் சில ஒற்றுமைக் கோடுகள் நம் வாழ்முறையை நெய்து பண்படுத்துகின்றன. தமிழர்களுக்கும் தாவரங்களுக்குமான தொடர்பு ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகள் தொன்மையுடையது. இயற்கைக்கும் நமக்குமான தொடர்பை நமது சங்க புலவர்கள் தொடங்கி இன்றைய இளம் படைப்பாளிகள் வரை தங்கள் படைப்புகளில் வெளிப்படுத்தி வருகின்றனர். அதிலும் குறிப்பாக மரங்களுக்கும் மனிதர்களுக்குமான உறவைப் பேசும் பாடல்கள் குறிப்பிடத்தகுந்தவை. மரத்தைத் தாயாக சகோதரியாக தெய்வமாகக் கொண்டாடுகிற மரபைத் தமிழ் இலக்கியத்தில் தொடர்ச்சியாகக் காணலாம்.
"நும்மினும் சிறந்தது நுவ்வை ஆகும் என்று
அன்னை கூறினாள் புன்னையது நலனே"
என்னும் நற்றிணைப் பாடலில் இளம் பெண்ணொருத்தி புன்னை மரத்தைத் தங்கையாகப் பார்க்கிறாள். மேலும் புன்னை மரத்திற்கும் மனிதர்களுக்குமான உறவைப் படம்பிடித்துக்காட்டும் பாடல்கள் கலித்தொகையிலும் குறுந்தொகையிலும் இடம்பெற்றுள்ளன. இவற்றின் தொடர்ச்சியாகத்தான் தமிழச்சிக்கும் மஞ்சணத்தி மரத்திற்குமான உறவு இங்கே நவீன கவிதையாகியிருக்கிறது. சிற்றூரில் பிறந்து சிறார் பருவத்தில் அங்கேயே வாழ்ந்தவர்களுக்கு மட்டுமே தெரிந்திருக்கக் கூடிய ஒரு மரம்தான் மஞ்சணத்தி மரம். எங்கள் மருத நிலத்திலும் இந்த மரம் இருக்கிறது. அதனை நாங்கள் நுணா மரம் என்று குறிப்பிடுவோம். நுணாப்பழத்து ருசிக்கு அடிமையாகாத சிறுவர்கள் இருக்க முடியாது. பள்ளிக்கூடம் செல்லும்போது பையை அந்த மரக்கிளையில் மாட்டிவிட்டு அந்த பழங்களைப் பறித்துத் தின்ற பிறகுதான் பள்ளிக்குச் செல்வோம். நுணாப்பழ ருசிக்காக தன் கல்வியையே பறிகொடுத்த கூத்துக்கலைஞர் நடராசன் இன்றும் எங்கள் ஊரில் வாழ்ந்து வருகிறார். நாங்கள் ஏறி விளையாடிய எங்கள் அம்மன்கோயில் மேட்டு நுணா மரம் எங்கள் பெரியப்பாவின் வீட்டில் இன்றும் நின்றுகொண்டிருக்கிறது நிலைப்பேழையாக. ஊருக்குச்செல்லும் போதெல்லாம் அதனைத் தொட்டு முகர்ந்து என் இளமையை மீட்டெடுப்பேன்.
இதற்கும் தமிழச்சியின் கவிதைக்கும் என்ன தொடர்பு இருக்கிறது. ஒரு நல்ல கவிதை முடிந்த பின்னே தொடங்குகிறது என்று தமிழச்சி தனது முன்னுரையில் குறிப்பிட்டுள்ளார். அப்படிப்பட்ட ஒரு கவிதைதான் மஞ்சணத்தி மரம் குறித்த கவிதை அது ஒரு போதும் முடியாத கவிதையாக எனக்குத் தோன்றுகிறது. வாசித்தாலும் வாசித்தாலும் தீராத புத்தகம் என்றொரு புத்தகத்தை நான் படித்திருக்கிறேன். மலையாளத்தில் ஒரு லட்சம் பிரதிகள் விற்பனையான அந்த புத்தகம் இயற்கையைப் பற்றி குழந்தைகளுக்குக் கூறுவதாக அமைந்துள்ளது. வாசித்தாலும் வாசித்தாலும் தீராத கவிதையாக இந்த கவிதை என்னிடத்தில் அந்த மரம் குறித்த சிந்தனைகளை வளர்த்துக்கொண்டே செல்கிறது.
"என் துரோகத்தின் வலி சுமக்கும்
உன் முனை உடைந்த முட்கள்
என் ரகசியங்களின் போதை தரும்
கள் ததும்பும் உன் பூக்கள்
என் ஆசைகளின் ருசி அறியும்
தேன் உதிர்க்கும் உன் பழங்கள்"
நுணாப் பூ வாசனை மல்லிகைக்கு நிகரானது, அந்தப்பழத்தின் சுவைக்கு நிகராக ஒரு சுவையை எழுத்தில் தர இயலாது. அதை சுவைத்து பார்த்துதான் நீங்கள் உணர்ந்து கொள்ள வேண்டும். மருத நிலத்து நுணாவில் முள்ளிருப்பதில்லை. கரிசல் நில நுணாவில் முள்ளிருப்பதாகக் கவிஞர் குறிப்பிடுகிறார். மரத்தின் ஒவ்வொரு பாகமும் கவிஞரின் உணர்வுகளோடு ஒன்று கலந்திருப்பதை மேற்கண்ட அடிகள் நமக்கு உணர்த்துகின்றன. இந்த தொகுப்பின் மிகச்சிறந்த கவிதையாக இந்த கவிதையைத்தான் நான் குறிப்பிட விரும்புகிறேன்.
செயங்கொண்டார் பாடிய கலிங்கத்துப்பரணி போல் தமிழச்சி பாடிய பெரு நகர்ப்பரணியும் ஒரு முக்கியமான கவிதையாக இலக்கிய வரலாற்றில் நாளை நிச்சயம் பதிவாகும். இக்கவிதையில் நாயகியான வனப்பேச்சிதான் தமிழச்சி கண்டுபிடித்த பெரும் படிமம் என்று முன்னுரையில் தமிழவன் குறிப்பிடுகிறார். நகரமயமாதல் இன்று பெரும் பிரச்சினையாகி வருகிறது. நகரங்களின் அபார வளர்ச்சி கிராமங்களை விழுங்கி ஏப்பம் விடுவதாக இருக்கிறது. அதனால்தான் நகரங்களின் வளர்ச்சி இனி, மேல்நோக்கித்தான் அமையவேண்டுமே தவிற பக்கவாட்டில் அல்ல என்று மக்கள் நலனில் அக்கரையுடைய தலைவர்கள் எச்சரிக்கின்றனர். பல பன்னாட்டு நிறுவனங்களுக்கு நமது உழவர்களின் உயிர் ஆதாரமான விளை நிலங்கள் தாரைவார்க்கப்பட்டு வணிகம் கொடி கட்டிப்பறக்கிறது. அவர்களிடம் வணிக அறம் துளியும் இல்லை. சங்க காலத்தில் வணிகர்கள் எப்படி அறத்துடன் வாழ்ந்தனர் என்பதைப் பட்டினப் பாலை கீழ்க்கண்டவாறு கூறுகிறது.
"நெடு நுகத்துப் பகல்போல
நடுவு நின்ற நல் நெஞ்சினோர்
வடு அஞ்சி வாய் மொழிந்து
தமவும் பிறவும் ஒப்ப நாடி
கொள்வதூஉம் மிகை கொளாது
கொடுப்பதூஉம் குறை கொடாது"
நுகத்தடியின் நடுவில் தைக்கப்பட்டுள்ள பகலாணி போல நடுவு நிலை தவறாத நல்ல உள்ளம் படைத்தவர்களாக வாடிக்கையாளர்களைச் சுரண்டாதவர்களாக ரேசன் கடைக்காரரைப்போல் எடையைக் குறைத்து ஏமாற்றாமல் வாழ்ந்திருக்கின்றனர். இன்றைய வணிகர்களிடம் இதில் ஏதேனும் ஒரு குணத்தை நாம் பார்க்க முடியுமா. குளிரூட்டப்பட்ட வணிக வளாகத்தில் வெற்று பாதங்களோடு நுழையும் வனப்பேச்சி வணிகம் குறித்த சிந்தனையைத் தூண்டுகிறாள். மேலும் அவளுக்கு, அங்கு இருந்தும் இல்லாத மனிதர்கள் அன்னியமாகப் படுகின்றனர்.
அண்மையில் சென்னைக்கு சென்றிருந்த போது என்னதான் நடக்கிறது என்று தெரிந்து கொள்வதற்காக நண்பருடன் குளிரூட்டப்பட்ட ஒரு வானுயர்ந்த வணிக வளாகத்தின் உள்ளே சென்றேன் பல தளங்களுக்கும் மின்சார படிக்கட்டுகளில் பயணித்தோம். எங்களால் ஒரு ஐஸ்கிரீம் கூட வாங்க இயலவில்லை . எத்தனை ரூபாயாக இருந்தாலும் வாங்குவதற்குத் தயாராக இருந்தும் நம் ரூபாய் நோட்டுகள் அங்கு செல்லுபடியாகவில்லை. இது என்ன அநியாயம் சிங்கப்பூர் மலேசியாவில் கூட நமது நாட்டு ரூபாய் நோட்டுகளைக் கொடுத்து பொருள்கள் வாங்கமுடிகிறது. ஆனால் நமது தலை நகரில் நம் நோட்டுகளைக் கொடுத்து ஒரு ஐஸ்கிரீம் கூட வாங்க இயலவில்லை. அந்த வணிக வளாகத்தில் நுழைந்த உடன் நூறு ரூபாய்க்கு ஒரு அட்டை வாங்கிக்கொள்ள வேண்டும் அந்த அட்டைதான் அங்கு செல்லுபடியாகும். அதற்கு என்ன பொருள், நீங்கள் அந்த நூறு ரூபாயையும் அங்கேயே செலவு செய்து விட்டுதான் வரவேண்டும். நூற்றுக்குக் குறைந்து அட்டைகள் கிடையாது. எங்கள் ஊரில் எங்கள் நிலத்தில் விளைந்த எந்த பொருளையும் கடையில் கொடுத்து எங்களுக்குத் தேவையானதை வாங்கி வருவோம் . அப்படி ஒரு பண்டமாற்று கலாச்சாரம் விளங்கிய நம் மண்ணின் இன்றைய வணிக அறம் இதுதான். வணிகம் குறித்த இத்தகைய சிந்தனைகளைத் தூண்டுகின்றன பாலைக்கலி, பெருநகர்ப் பரணி ஆகிய கவிதைகள்.
மழை குறித்த கவிதைகளில் சில கவிதைகள் மட்டுமே குறிப்பிடும் படியாக அமைந்துள்ளன. மழை குழந்தைகளுக்கும் கவிஞர்களுக்கும்தான் ரசிக்கும்படியாக உள்ளது. உழவர்களுக்கு வாழ்வாதாரமாக இருப்பினும் மழையில் நனைந்தபடி ஏர் உழுபவனால் மழையை ரசிக்க முடியாது. அது போலத்தான் இருக்கிறது 'இடுகாட்டு மழையை இரசிக்கமுடியமா என்ன' என்கிற கவிதை வரிகள்.
நம்மால் செய்யமுடியாததை நம் குழந்தைகள் செய்யவேண்டும் என்கிற எதிர்பார்ப்பு நம் எல்லோரிடமும் இருக்கிறது. நமது எதிர்பார்ப்புகளை நம் குழந்தைகள் மீது திணிக்க நினைக்கின்ற நமது மனப்போக்கினை பகடி செய்வதாக அமைந்திருக்கிறது 'பூச்சாண்டி' கவிதை.
பாடுபொருள்களடிப்படையில் சங்க இலக்கிய தொடர்ச்சியினை தமிழச்சியின் பல கவிதைகளில் காண முடிகிறது. ஒரு சிற்றூரில் பிறந்து வளர்ந்த மனுசி நகரத்தில் சந்திக்கும் அத்தனை நெருக்கடிகளையும் இந்த கவிதைகள் படம் பிடிக்கின்றன .ஒரு சில சாதாரண கவிதைகளைத் தவிர்த்திருக்கலாம்.
மூன்று தொகுதிகளை வெளியிட்டிருக்கும் தமிழச்சியின் கவிதை மொழி ஒவ்வொரு தொகுப்பிலும் செழுமையடைந்து வருகிறது. மேலும் செழுமை மிக்கக் கவிதைகளை அவர் தொடர்ந்து எழுதவேண்டும் என்று வாழ்த்துகிறேன்.
Thursday, July 15, 2010
கவிஞர் தமிழச்சி தங்கபாண்டியன் எழுதிய மஞ்சணத்தி நூல் திறனாய்வு
கவிஞர் தமிழச்சி தங்கபாண்டியன் எழுதிய மஞ்சணத்தி நூல் திறனாய்வு


திரனாய்வாளர்கள்
பாகியராஜ்
மனுஷ்யபுத்திரன்
கலாப்ரியா
ரவிக்குமார்
பிரபஞ்சன்
வரவேற்பு :இரத்தினபுகழேந்தி
தலைமை : இமையம்
நன்றியுரை: ராமு
அமைப்பு : திருமுதுகுன்றம் இலக்கிய வட்டம்
18.07.2010
ஞாயிறு மாலை 5.30
மக்கள் மன்றம்
குறிப்பு: மணற்கேணி இரு மாத இதழ் வெளியிடப்படுகிறது.
திரனாய்வாளர்கள்
பாகியராஜ்
மனுஷ்யபுத்திரன்
கலாப்ரியா
ரவிக்குமார்
பிரபஞ்சன்
வரவேற்பு :இரத்தினபுகழேந்தி
தலைமை : இமையம்
நன்றியுரை: ராமு
அமைப்பு : திருமுதுகுன்றம் இலக்கிய வட்டம்
18.07.2010
ஞாயிறு மாலை 5.30
மக்கள் மன்றம்
குறிப்பு: மணற்கேணி இரு மாத இதழ் வெளியிடப்படுகிறது.
அண்ணன் ராசு அவர்களின் 10 ஆம் ஆண்டு நினைவு நிகழ்ச்சி
Saturday, July 3, 2010
உலகத்தமிழ்ச் செம்மொழி மாநாடு
உலகத்தமிழ்ச் செம்மொழி மாநாட்டை உற்றுநோக்கியதில் எனக்குத்தோன்றிய நிறை குறைகளை கீழே பட்டியலிட்டுள்ளேன்
மாநாட்டின் நிறைகள்
இதுவரை நடைபெற்ற மாநாடுகளைக் காட்டிலும் மக்கள் திரள் மிகவும் அதிகம். நீண்ட வரிசையில் காத்திருந்து கண்காட்சியைக் கண்டுகளித்தனர். இனியவை நாற்பது சங்க இலக்கியக் காட்சிகளைக் கண்முன் நிறுத்தியது. குறிஞ்சிப்பாட்டில் குறிப்பிட்டுள்ள 99 வகை மலர்கள் படங்களுடன் காட்சிபடுத்தப்பட்டிருந்தன. சிந்துவெளி கண்காட்சியை ரோஜா முத்தையா ஆராய்ச்சி நூலகத்தினர் காட்சிப்படுத்திய பாங்கு. பேராளர்களுக்கு தங்குமிடம், உணவு ஆகியவை மிகச்சிறப்பாக ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்தது. பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகளும் பாராட்டும்படி அமைந்தது. அரங்குகள் அனைத்தும் அதி நவீன வசதிகளுடன் அமைந்திருந்தன சங்ககாலப் புலவர்களின் பெயரில் நவீன ஓவியங்களுடன் அரங்குகள் அமைக்கப்பட்டிருந்தது.
மாநாட்டின் குறைகள்
ஆய்வுக் கட்டுரைகள் சரியாக தேர்வு செய்யப்படவில்லை. மாநாட்டு மலரில் இளம் படைப்பாளர்களுக்கு பேதிய இடமளிக்கவில்லை. நவீன இலக்கியவாதிகள் அழைக்கப்படவில்லை. தமிழ் மொழி வளர்ச்சிக்கான உறுப்படியான அறிவிப்புகள் இல்லை. முக்கியமான அயல்நாட்டு அறிஞர்களின் (ஜார்ஜ்ஹார்ட், அஸ்கோபர்போலா) கட்டுரைகளை தமிழில் மொழி பெயர்த்து வழங்கவில்லை. நுட்பமான ஆய்வுகள் மிகவும் குறைவான அளவில் இடம்பெற்றுள்ளன. தமிழ்மொழியின் பழம்பெருமை பேசுவதற்கு அளித்த முக்கியத்துவம் எதிர்கால வளர்ச்சி குறித்து பேசுவதற்கு அளிக்கப்படவில்லை.
மலேசிய சுற்றுப்பயணம்
மலேசியாவில் சிங்கப்பூர் அளவுக்கு கட்டுப்பாடுகள் இல்லை திருடர்கள் பயம் அதிகம் இரவில் பெண்கள் நகை அணிந்து செல்வது பாதுகாப்பற்றது என எச்சரித்தனர். மோட்டார் சைக்கிளில் வந்து சங்கிலியைப் பறித்துவிடுவார்களாம். டைநாஸ்டி விடுதியில் 27 ஆவது மாடியில் எங்களுக்கு அறை ஒதுக்கப்பட்டிருந்தது. அங்கு செல்லவே அச்சமாக இருந்தது. முதல் நாள் நகரச்சுற்றுலாவில் பத்துமலை முருகன் கோயில் சென்றோம் குறிப்பிட்ட நேரத்தில் திரும்பாததனால் நான் சென்ற பேருந்தை தவற விட்டு மற்றொரு பேருந்தில் செல்ல நேர்ந்ததை மறக்க இயலாது. மலேசிய விடுதலைக்குப் போரிட்டு உயிர்நீத்த ஈகியர் சிலைகளைப்பார்த்தோம். இரட்டை கோபுரம், சாக்லேட் தொழிற்சாலை போன்ற இடங்களைப்பார்த்தோம். மறு நாள் ஜெண்டிங் கற்பனைப் பூங்கா சென்றோம் மலை உச்சியில் அமைந்திருக்கிறது. ஒரு மலையிலிருந்து மற்றொரு மலைக்கு கம்பி வடத்தில் சென்றோம் கீழே பார்க்கக் குலை நடுங்கியது. உலகின் மிகப்பெரிய கம்பிவடப் போக்குவரத்து இது என்றும் கின்னஸில் இடம்பெற்றுள்ளது என்றும் எங்கள் வழிகாட்டி திருமதி சாரா கூறினார். இங்கு சாராவைப்பற்றி சொல்லியாக வேண்டும் சீன இனத்தில் பிறந்து மலாயில் வாழும் குடும்பத்தைச் சார்ந்தவர் இந்தியரை மணத்துகொண்டவர் (அவரும் எங்கள் குழுவினருக்கு வழிகாட்டியாக வந்தவர்) பேருந்து நிற்குமிடத்திலெல்லாம் இறங்கியதும் சிகரெட்டைப் பற்றவைத்துவிடுவார் சாரா. பெண்கள் சிகரெட் பிடிப்பதை இப்போதுதான் நேரில் பார்க்கிறேன். எனக்கு சாரா என்ற பெயரைக் கேட்டதும் பணியிடைப் பயிற்சியில் பாடிய 'சாரா.. சாரா மை டார்லிங் டோண்ட் யு க்ரை...' என்ற பாடல்தான் நினைவுக்கு வர அவரிடம் பாடிக்காட்டினேன் புன்னகையுடன் ரசித்துக் கேட்டார்.
ஜெண்டிங்கில் அனைத்து வித பொழுதுபோக்குகளும் அமைந்திருந்தது. அவ்வளவாக அதில் நாட்டமின்மையால் நண்பர்களோடு சுற்றித்திரிந்தோம். மாலை வேளைகளில் மலேசியாவில் போக்குவரத்து நெரிசலைத் தவிர்க்க இயலவில்லை. இத்தனைக்கும் உலங்கு வானூர்தியில் போக்குவரத்தைக் கண்காணித்துக் கட்டுப்படுத்துகிறார்களாம். ஒரு நாள் இரவு வீட்டுக்கு தொலைபேசுவதற்காக ஈப்போ சாலையில் ( மலாய் மொழியில் சாலையை ஜலாங் என்கிறார்கள்) இரவு ஒன்பது மணிக்குச் சென்றோம் நானும் நண்பர் செல்வினும் அங்கு ஒரு உணவு விடுதியின் முன்புறம் வீதி ஓரத்தில் அமர்ந்து இரண்டு நடுத்தர வயது பெண்கள் (குட்டைப்பாவாடை அணிந்திருத்தனர்) மது அருந்திக்கொண்டு சிகரெட் பிடித்தபடி உரையாடிக்கொண்டிருந்தனர் இது போன்ற காட்சிகள் எதையும் சிங்கப்பூரில் பார்க்க முடியவில்லை. தூய்மையைப் பேணுவதிலும் சிங்கப்பூர் அளவுக்கு மலேசியா இல்லை. நம் தமிழர்கள் பலர் மலேசியாவில் அதுவும் கோலாலம்பூரில் கடை வைத்திருப்பதைப் பார்க்க முடிந்தது.
ஒரு வழியாக மலேசிய சுற்றுப்பயணத்தை இனிதே முடித்துக்கொண்டு 23.5.2010 அன்று தாயகம் திரும்பினோம்.
Sunday, June 13, 2010
Subscribe to:
Posts (Atom)