புதிய கல்விக்கொள்கை எப்படி இருக்கவேண்டும்?

                                           

     

      மத்திய அரசு புதிய கல்விக்கொள்கையை உருவாக்க நினைத்திருப்பது வரவேற்கத்தகுந்த ஒன்று.  காலத்திற்கேற்ப, கல்விக்கொள்கைகள் மாற்றப்படவேண்டும் என்பது காலத்தின் கட்டாயம். இந்த நிலையில், மத்திய அரசின் புதிய கல்விக் கொள்கை எப்படி இருந்தால் சமூகத்திற்குப் பயன்படும் என்று சிந்திப்பது ஒவ்வொரு கல்வியாளரின் கடமை.

கல்வி என்பது அறிவைப்பெறுவது என்ற நிலையில் மட்டுமே இன்றைய கல்வி முறை உள்ளது. மாணவர்களின் ஆளுமைப் பண்பை மேம்படுத்துவதும், சுய சிந்தனையை வளர்ப்பதுமே கல்வியின் முக்கிய நோக்கங்களாக இருக்கவேண்டும் என்பது கல்வியாளர்களின் கருத்து. இந்த கருத்துக்கு வலுச் சேர்ப்பதாக இன்றைய கல்வி முறை இல்லை என்பது முக்கியமான குறை.

இந்த குறையைப் போக்குவதாக புதிய கல்விக்கொள்கை அமைய வேண்டும்.

ஆனால் அதற்கான அறிகுறிகள் எதுவும் தென்படவில்லை என்பதுதான் நிதர்சனமான உணமை.

     புதிய கல்விக்கொள்கையை உருவாக்குவதற்கு முன் நாடெங்கும் கருத்துக் கேட்புக் கூட்டங்கள் நடத்தப்பட்டுள்ளதும் வரவேற்க க்கூடியதுதான். ஆனால் அக்கூட்டங்கள் நடத்தப்பட்ட விதம்தான் போற்றத்தக்கதாக இல்லை. கருத்துக் கேட்பு என்ற பெயரில் நடந்ததெல்லாம் கருத்துத்திணிப்புதான். பள்ளிக்கல்வி, உயர்கல்வி ஆகிய இரு துறைகளிலும் விவாதிக்க வேண்டிய வினாக்களை அவர்களே வடிவமைத்து உள்ளனர். பள்ளிக்கல்விக்கு 13 தலைப்புகள், உயர்கல்விக்கு 20 தலைப்புகள் . ஒவ்வொரு தலைப்பிலும் பல வினாக்கள். அந்த வினக்களுக்கும் ஆம், இல்லை என்றுதான் நீங்கள் பதிலளிக்கலாம். உதாரணமாக ஒரு வினைவைப் பார்ப்போம். பள்ளிக்கல்வித்துறையில் விவாதிக்க வேண்டிய முதல் கருப்பொருள் தொடக்கக் கல்வியில் மாணவர்களின் கற்றல் வெளிப்பாட்டை உறுதி செய்தல் என்பதாகும் அதில் கேட்கப்பட்டுள்ள இரண்டாவது வினா ஆசிரியர்கள் ஒழுங்காக பள்ளிக்கு வருகிறார்களா? என்பது தான்.

நாடு விடுதலை பெற்று இத்தனை ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு இப்படி ஒரு சந்தேகம் நம் ஆட்சியாளர்களுக்கு வந்திருக்கிறது. மாணவர்களின் நலனில் ஆட்சியாளர்களுக்குத்தான் எவ்வளவு அக்கரை. இவர்கள் விவாதத்திற்கு விட்டுள்ள பல வினாக்கள் இந்த ரகம்தான். இது ஒவ்வொரு அரசும் இத்தனை காலம் நிகழ்த்திய வழக்கமான ஒரு நிகழ்வேயாகும்.  

உண்மையில் கருத்துக்கேட்புக்கூட்டங்கள் ஒவ்வொரு பள்ளி, கல்லூரியிலும் நிகழ்த்தப்பட்டிருக்க வேண்டும். கல்விக்கொள்கை குறித்து கருத்து கூறும் தகுதியும், உரிமையும் மற்றவர்களைக் காட்டிலும்  நேரடிப் பயனாளர்கள் என்ற வகையில் மாணவர்களுக்கும், பெற்றோர்களுக்கும், ஆசிரியர்களுக்குமே அதிகமாக உள்ளது.

     கல்வி என்பது குடிமக்களின் அடிப்படை உரிமை என்பதை எந்த அரசும் நினைவில் கொள்வதில்லை. அதன் விளைவாக இன்று சாராய வியாபாரிகளிடமும், கந்துவட்டிக்காரர்களிடமும்,அரசியல் தாதாக்களிடமும் கல்வித்தாய் சிக்கி சீரழிந்துகொண்டிருக்கிறாள். கல்விக்கான விலையை அவர்களே தீர்மானிக்கிறார்கள். இதையெல்லாம் தட்டிக்கேட்க வேண்டிய ஆட்சியாளர்கள் அவர்களுக்கு சேவகம் செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள்.

கல்வி தனியார்மயமாவதை முற்றிலும தடுக்க இயலவில்லை என்றாலும் சற்று குறைப்பதற்கான நடவடிக்கைகளாவது எடுக்கலாமல்லவா. புதிய கல்விக்கொள்கையில் இது பற்றிய எந்த விவாதத்திற்கும் வழி ஏற்பட்டுவிடாமல் கவனமாக பார்த்துக்கொண்டுள்ளனர்.

ஒருவர் எழுதிய பாடத்தைப் படித்து மனப்பாடம் செய்து அதிலிருந்து கேட்கப்படும் வினாவுக்கு விடை எழுதும் இந்த அரதப் பழசான கல்விமுறை குறித்து எந்த வினாவும் எழுப்பப் படவில்லை. இப்படி நாம் குறை கூறிக்கொண்டே சென்றால் பட்டியல் நீளும் என்பதால் இத்தோடு நிறுத்திக்கொண்டு, புதிய கல்விக்கொள்கை கவனம் செலுத்தவேண்டிய சில முக்கியமான பகுதிகளை இவ்வாறு பட்டியலிடலாம்.

கல்வி தனியார் மயமாவது படிப் படியாகக் குறைக்கப் பட வேண்டும்

அது வரை கல்விக்கட்டணங்களை இதற்கு மேல் உயர்த்தக்கூடாது

ஒவ்வொரு குழந்தைக்கும் தொடக்கக் கல்வி அவர்கள் வாழுமிடங்களுக்கு அருகமைப் பள்ளியில்தான் கட்டாயம் வழங்கப் படவேண்டும்.

கட்டாய இலவசக்கல்வி தொடரவேண்டும்

கல்வி உரிமைச்சட்டம் இன்னும் மேம்படுத்தப் படவேண்டும்

அரசு பள்ளி மற்றும் கல்லூரிகளில் உள் கட்டமைப்பு வசதிகள் மேம்படுத்தப் படவேண்டும்.

பள்ளிக் கல்வியில் ஆசிரியர் மாணவர் விகிதம் 1:20 என்பதைக் கட்டாயமாக்க வேண்டும்.

கல்வி நிறுவனங்களுக்கும் சமுதாயத்திற்கும் உள்ள இடைவெளி நீக்கப்படவேண்டும்

கல்வி முறை மாணவர்களின் சுய சிந்தனையை வளர்ப்பதாக மாற்றப் படவேண்டும்.

பள்ளிக் கல்வியில் தாய் மொழியே பயிற்று மொழியாக்கப்படவேண்டும்.

மாணவர்களிடம் ஆராய்ச்சி மனப்பான்மைகள் வளர்க்கப்படவேண்டும்

ஆராய்ச்சிகள் சமுதாயத்திற்கு பயன்படுவதாக அமைய வேண்டும்.

உண்மையிலேயே தரமான ஆசிரியர்களை உருவாக வேண்டுமெனில் தனியார் ஆசிரியர் பயிற்சிக் கல்லூரிகளுக்கு அனுமதி வழங்கக் கூடாது.

அனைத்து பள்ளிகளிலும் ஆய்வகம், விளையாட்டுமைதானம், கணினி, கழிவறைகள் ஆகியன அமைந்திருப்பதை உறுதிப்படுத்த வேண்டும்.

பள்ளிகளில் ஒரு நளைக்கு ஒரு பாடவேளை விளையாட்டு கட்டாயமாக்கப் படவேண்டும். குழந்தைகள் விளையாட்டின் மூலம் பல நற் பண்புகளைக் கற்றுக்கொள்வார்கள்.

மாணவர்களிடம் உள்ள தேர்வு அச்சம் நீங்கும் வகையில் தேர்வு முறைகளில் விரும்பத்தகுந்த மாற்றங்கள் செய்யப்படவேண்டும்.

நன்றி: குங்குமச்சிமிழ்

    

நகர்க் குருவி திறனாய்வு கவிஞர் கி.தனவேல்

கவிஞர் கி.தனவேல் பணி நிறைவு பெற்ற இந்திய ஆட்சிப் பணி அலுவலர். தமிழ்நாட்டு அரசுத் தொழில்துறையின் முதன்மைச் செயலராகப் பணியாற்றியவர். எனது நகர்க்குருவி கவிதை நூலைப் படித்து எனக்கு எழுதிய கடிதம் இங்கே ...

அன்பார்ந்த இரத்தின புகழேந்தி,

            வணக்கம் உங்களது ‘மண்கவுச்சி’ கவிதைகளை ஏற்கனவே துய்த்துவிட்ட எனக்கு சமீபத்தில் உங்களது ‘நகர்க்குருவி’ கவிதைத் தொகுப்பு கிடைத்த்து.

“சுட்டெரிக்கும் கோடையிலும்கூட

திருமுட்டம் செல்லும்போதெல்லாம்

வெள்ளாற்றின் தென்கரையில் பார்த்திருக்கிறோம்

ஓடிவரும் ஊற்று நீரை

கால் நடைகளின்

உரும நேர

                                                உயிர்த் தண்ணீர் அது!”                                          (நிரல்)

என வெள்ளாற்றின் ஊற்று நீரை நீங்கள் நினைவு படுத்தும் போது வறண்டுபோன விருத்தாசலம் மணிமுத்தா நதியில் கோடையிலும் கொடிபோல ஒடிக்கொண்டிருந்த ஊற்று நீரைப் பார்த்த எனது பள்ளிக் கூட நாட்கள் நினைவுக்கு வருகின்றன.

“அன்று முதல்

பல்லிகள்

நம்மை மேய்க்கத் தொடங்கி வருகின்றன”

என வரும் ‘பல்லி பயம்’ நயமான கவிதை.  ‘மரணத்தை மறந்து’ கவிதையில் சிறுவர்களின் சிந்தை சித்திரமாக்கப் பட்டுள்ளது.  ‘ஒரு இறுதிச்சடங்கு’ நல்லபதிவு.  ‘ஒருவன் நீரை ஊற்றிக் காப்பாற்றினான் நகரத்தின் மானத்தை’ (அணைத்தல்) நல்ல கவிதை.

“இரவில் செத்து

காலையில் பிழைத்த

அமைச்சர்கள் காத்திருக்கின்றனர்

கழிவறை செல்வதற்கு

                                    அரசியின் ஆணையை எதிர்பார்த்து”                       (வித்தைக்காரி)

இது சிறந்த அங்கதக் கவிதை.

நடப்பது என்பது

நடந்தது ஆகிவிட்டது

மருத்துவரின் ஆலோசனையால்

இன்றும்

அதிகாலையில்

நடந்து கொண்டுத்தான் இருக்கின்றனர்

                                                நகரத்து மனிதர்கள்.             (நடந்த கதை)

“உற்சாகத்தோடு

வீடு திரும்பும்

ஒவ்வொரு அந்தியிலும்

அவனுக்கு

கண்ணீரால் எழுதக்

காத்திருக்கும்

                       பை நிறைய வீட்டுப்பாடம் ”             (படிப்பு)

இதையும் ஒரு ஆசிரியர் தான் சொல்கிறார்.  நாம் தப்பித்துவிட்டோம் என்ற ஆறுதல்தான் பெற்றோர்களுக்கு.  ‘நிலாவிழுந்தமாடி’ அழகிய கவிதை.

“மரணத்திலிருந்து தப்பிய

பறவைகளை எண்ணி

மகிழ்ந்த கவிஞனுக்கும்

உமிழ்நீர் சுரக்கத் தொடங்கியது

                                    கொக்குக் கறியின் சுவை கேட்டறிந்து. ”    (உயிர் பிழைத்தல்)

இக்கவிதை வரிகள் நடப்பியல் மன முரண்பாடுகளை நன்றாகச் சித்திரித்துள்ளன.

“அங்காடியைக் கைகளிலேந்தி

சிற்றூர்களின் தெருக்களில்

அலைந்து திரிந்து

அரைஞாண் கயிறு விற்பவர்கள்

இப்போது காணக் கிடைப்பதில்லை”

(அரைஞாண் கயிறும் ஆனைமுகக் கடவுளும்)

‘அரைஞாண் கயிறும் ஆனைமுகக் கடவுளும்’ என்ற கவிதை நடப்பியலையும் தொன்மத்தையும் சுட்டிக் காட்டி அவை அறுந்து போனதை அழகாய்ச் சொல்கிறது.

“அன்று

தொல்தமிழர் வீடுகளில்

ஆட்டுக்கறி தின்ற

எங்கள் முருகன்

இன்று பழனியில்

பஞ்சாமிர்தம் உண்டு

                                      நாக்கு செத்துக் கிடக்கிறான்”            (மேல்நிலையாக்கம்)

இது ஒரு சிறந்த ஆய்வுக் கவிதை.

            உங்களது ஒவ்வொரு கவிதையைப் பற்றியும் சொல்லிக் கொண்டே போகலாம்... அதுசரி... “கவிஞர்களின் மனைவிமார்களுக்கு ஒரு வேண்டுகோள்”  இந்த கவிதையை யாராவது கொஞ்சம் விளம்பரப்படுத்தினால் பல கவிஞர்களுக்கும் பயனுள்ளதாய் இருக்கும்.

“கோட்டூர் ஆலைக்கு

குறுக்கு வழியில்

கரும்பேற்றிச் செல்வதற்கு

அமைத்த சாலைச் செம்மன்

குருடாக்கித் தொலைத்தது

                                     ஆற்றோர ஊற்றுக் கண்களை ”.      (ஊற்றுக் கண்கள்)

நாம் தொலைத்து வருபவை ‘ஆற்றோர ஊற்றுக் கண்களும்’ ‘முட்புதர் சூழ்ந்த ஒழுங்கை’ களும் மட்டுமல்ல; அவை பற்றிய சொல்லாடல்களும் தான்.  அறியப் போகிறதா அடுத்த தலைமுறை?

தொடர்ந்து எழுதுங்கள்; வாழ்த்துகள்.

என்றும் அன்புடன்

        கி.தனவேல்

 

பத்தாம் வகுப்பு தேர்வு முறையை ஏன் மாற்ற வேண்டும்?

அண்மையில் நடைபெற்ற காலாண்டுப் பொதுத்தேர்வில் 80%-க்கு குறைவாக தேர்ச்சி பெற்ற பள்ளி ஆசிரியர்களை மாவட்ட வாரியாக பள்ளிக்கல்வித்துறை இயக்குநரே நேரில் சந்தித்து ஆய்வுக்கூட்டங்களை நடத்தி வருகிறார். 100% தேர்ச்சி என்பதுதான் அரசின் இலக்கு என்பதை வலியுறுத்தினார். அரசின் இந்த இலக்கை அடையவேண்டுமெனில் அலுவலர்கள் மேலிருந்து திட்டங்களைத் தீட்டுகிற போக்கை மாற்றிக்கொள்வது அவசியம். களத்திலுள்ள ஆசிரியர்களின் ஆலோசனைகள் கேட்கப்பட வேண்டும்; ஆய்வுக்கூட்டங்கள் என்பது அரசின் முடிவுகளை ஆசிரியர்கள் மீது திணிப்பதாக இல்லாமல், அவர்களின் கோரிக்கைகள் கேட்கப்பட்டு, அதிலுள்ள சாதக பாதகங்களை ஆராய்ந்து நடைமுறைப்படுத்திட வேண்டும்.

மாணவர்களின் தேர்ச்சி விழுக்காட்டை அதிகரிக்க வேண்டுமெனில், நடைமுறையிலுள்ள தேர்வு முறையில் மாற்றம் தேவை என்பது ஆசிரியர்களின் கருத்து.

பள்ளியில் ஓர் ஆண்டு முழுவதும் கற்ற அறிவை மூன்று மணி நேரத்தில் மதிப்பிடுவது என்பதுதான் பொதுத்தேர்வு நடைமுறையாக உள்ளது. இது முழுமையான மதிப்பீடாக இருக்கமுடியாது என்பது கல்வியாளர்களின் கருத்து. அவர்களின் கருத்துக்கு வலுசேர்க்கும் வகையில் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டதுதான் சி.சி.இ. என்று சுருக்கமாக அறியப்படும் தொடர் மற்றும் முழுமையான மதிப்பீட்டு முறை.

பள்ளிக் கல்வித்துறையில் ஒன்றாம் வகுப்பு முதல் ஒன்பதாம் வகுப்பு வரை இந்த மதிப்பீட்டு முறை தமிழகத்தில் பின்பற்றப்படுகிறது. மாணவர்களிடம் புதைந்து கிடக்கும் பல்வேறு வகையான திறமைகளை வெளிக்கொணர்வதற்கு இந்த மதிப்பீட்டு முறை பெரிதும் பயன்படுகிறது. நன்கு படம் வரையும் ஒரு மாணவர் தன் ஓவியத் திறமையைக் கொண்டு மதிப்பெண் பெறுகிறார். மரபுக் கலைகளில் ஆர்வமுடையவர்கள் தம் கலைத்திறனால் மதிப்பெண் பெறுகிறார்கள். கைவினைக்கலை, சேவை, சுற்றுச்சூழல், விளையாட்டு, சாரணர் இயக்கும், இளம்செஞ்சிலுவைச் சங்கம், தேசிய பசுமைப்படை, சுற்றுச்சூழல் மன்றம் என அவரவர் ஆர்வத்திற்கேற்ப பாட இணைச்செயல்பாடுகளில் மதிப்பெண் பெற்று தன்னம்பிக்கையோடு கல்வி கற்கின்றனர்.

இந்த மதிப்பீடு முறை மாணவர்களிடமிருந்த தேர்வு பயத்தைப் போக்கியிருக்கிறது. எல்லா மாணவர்களும் ஒரே மாதிரி இருப்பதில்லை. அவர்களிடையே தனியாள் வேற்றுமைகள் உண்டு. இந்தப் புதிய மதிப்பீடுமுறை தனியாள் வேற்றுமைகளை கவனத்தில் கொள்வதாக இருப்பதால் மாணவர்களுக்குத் தன்னம்பிக்கையை அளிப்பதாக உள்ளது. கல்விச் சுமையாக இல்லாமல் சுகமான ஒன்றாக மாறியுள்ளது.

மேலும், மாணவர்களின் அறிவும் திறமையும் தொடர்ச்சியாகக் கண்காணிக்கப்பட்டு அவ்வப்போது மதிப்பிடப்படுகின்றன. பாட நூலில் இடம்பெற்றுள்ள ஒவ்வொரு பாடம் முடியும்போது, எஃப்.ஏ. எனப்படும் வளரறி மதிப்பீடுச் செயலபாடுகள் வாயிலாகவும், சிறு தேர்வுகள் மூலமும் மதிப்பீடு செய்யப்பட்டு அந்த மதிப்பீடுகள் தொகுக்கப்படுகின்றன. அந்தப் பருவம் முடியும்போது அந்தப் பருவத்தில் கற்ற அனைத்துப் பாடங்களையும் எப்படி கற்றுள்ளனர் என்று தொகுத்தறிந்து கொள்வதற்காக தொகுத்தறி மதிப்பீடு செய்யப்படுகிறது. இவ்வாறாக மதிப்பிடுவது என்பது தொடர்ச்சியாக நடைபெறுகிறது. இதனால்தான் இது முழுமையான மதிப்பீடாக ஏற்றுக்கொள்ளப்படுகிறது.

இந்த மதிப்பீட்டு முறையில் ஒவ்வொரு பாடத்துக்கும் 100 மதிப்பெண் என்பது வளரறி மதிப்பீட்டுக்கு 40 மதிப்பெண் தொகுத்தறி மதிப்பீட்டுக்கு 60 மதிப்பெண் என்று இரு பிரிவாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளது. இவற்றுள் வளரறி மதிப்பீடு என்பது இரு பகுதிகளாக பிரிக்கப்பட்டு ஒரு பகுதி செயல்பாடுகள் மூலமும் மற்றொரு பகுதி சிறு தேர்வுகள் மூலமும் மதிப்பிடப்படுகிறது. ஒவ்வொரு பிரிவிலும் குறைந்தது நான்கு மதிப்பீடுகள் உண்டு. ஒரு பருவத்தில் ஒரு மாணவர் குறைந்தது நான்கு செயல்பாடுகளும் நான்கு சிறு தேர்வுகளும் முடிக்க வேண்டும். ஒவ்வொன்றுக்கும் 10 மதிப்பெண்கள். ஆக மொத்தம் 40 மதிப்பெண்கள். ஒவ்வொன்றிலும் சிறந்த இரு மதிப்பீடுகள் கணக்கிடப்பட்டு மதிப்பெண் வழங்கப்படும். பருவம் முடிவில் 60 மதிப்பெண்ணுக்கான தொகுத்தறி தேர்வு நடைபெறும். இதில் மாணவர்களின் பிற திறமைகள் பாட இணைச்செயல்பாடுகள் கணக்கில் கொள்ளப்படுவதால் அனைவரும் சிறந்த மதிப்பெண் பெறுகின்றனர். அவர்களுக்குத் தன்னம்பிக்கை வளர்கிறது.

இந்த மன நிலையோடு 9 ஆண்டுகள் கல்வி கற்ற ஒரு மாணவர் பத்தாம் வகுப்புக்கு வரும்போது அவரது மற்ற திறமைகளை கவனத்தில் கொள்ளாத வெறும் ஏட்டுக்கல்விக்கு மட்டுமே மதிப்பெண் அளிக்கப்படுகிறது. இந்தத் தேர்வு முறை அவனிடமிருந்த தன்னம்பிக்கையை சீர்குலைத்து அவனிடம் தேர்வு குறித்த அச்சத்தை ஏற்படுத்துகிறது. அதனால் தேர்ச்சி விழுக்காடு குறைகிறது. தேர்வில் தோல்வி அடைந்த ஒரு சிலரே விடாமுயற்சியோடு மீண்டும் வெற்றி பெறுகின்றனர். அத்தோடு படிப்பை முடித்துக்கொள்வதே பலரின் வாடிக்கையாக உள்ளது.

பள்ளிக்கல்வியில் ஒன்பது ஆண்டுகள் ஒருவித மதிப்பீட்டு முறையைப் பின்பற்றிவிட்டு திடீரென 10-ஆம் வகுப்பில் வேறு ஒரு மதிப்பீட்டு முறைக்கு மாறுவது என்பது மாணவர்களுக்கு சுமையாக உள்ளது. அவர்கள் மனச்சோர்வுக்கு ஆளாகின்றனர். ஓர் ஆசிரியர் என்ற முறையில் இதிலுள்ள சிக்கல்களை நன்கு உணர முடிகிறது.

எனவே, பள்ளிக்கல்வித் துறை பத்தாம் வகுப்புக்கும் மற்ற வகுப்புகளுக்கு உள்ளது போல மதிப்பீட்டு முறையை மாற்றிட வேண்டும். அல்லது அறிவியல் பாடத்திற்கு செய்முறைத்தேர்வுக்கு 25 மதிப்பெண்களும் எழுத்துத் தேர்வுக்கு 75 மதிப்பெண்களும் வழங்கியது போல் மற்ற பாடங்களுக்கும் செயல்படுத்தலாம். இதனால் அறிவியல் பாடத்தில் தோல்வி இல்லை என்னுமளவிற்கு வெற்றி பெறுவோர் எண்ணிக்கை பல மடங்கு உயர்ந்துள்ளது. அதேமுறையைப் பின்பற்றி மொழிப்பாடங்களுக்கு வாய்மொழித்தேர்வுக்கு 25 எழுத்துதேர்வுக்கு 75 எனவும், கணக்கு, சமூக அறிவியல் பாடங்களுக்கு செய்முறைத் தேர்வுக்கு 25 எழுத்துத் தேர்வுக்கு 75 எனவும் மதிப்பெண் நிர்ணயம் செய்து தேர்வு முறையில் மாற்றங்களைக் கொண்டுவருவது காலத்தின் கட்டாயம்.

தகவல் தொடர்புச் சாதனங்களின் வளர்ச்சிக்கு ஈடு கொடுக்கும் வகையில் பாட நூல்களிலும் கற்பித்தல் முறைகளிலும் இந்த நூற்றாண்டுக்கேற்ற மாற்றங்களை கொண்டு வருவது எவ்வளவு அவசியமோ, அதே அளவு தேர்வுமுறையிலும் மாற்றங்களைக் கொண்டுவருவதும் அவசியம்.
 நன்றி :தமிழ் இந்து

மக்கள் 'மறந்த' மண்ணின் பெருமிதம் பேசும் 'கலை விளையும் நிலம்'

புத்தகக் குறிப்புகள்: 

பால்நிலவன்
கலை, இலக்கியம், கல்வி, மருத்துவம் குறித்து பத்திரிகைகளில் தொடர்ந்து எழுதிவந்த இரத்தின புகழேந்தியின் எழுத்துகள் 'கலை விளையும் நிலம்' எனும் நூல்வடிவில் இங்கு தொகுக்கப்பட்டுள்ளன.

ஸ்மார்ட் நகரங்கள் பெருகும் காலம் இது. உழவுத் தொழிலில் தங்களை உருக்கிக்கொண்டு உலகுக்கே உணவளிக்கும் விவசாயிகள் வாழும் கிராமங்களைப் பற்றிய மரியாதை அருகி வரும் காலமும் இதுவே.

ஆனால், பழந்தமிழர் வாழ்வியல் அறத்தின் கூறுகள் ஓரளவுக்கேனும் எஞ்சி நிற்கும் இடங்களாக நமது கிராமங்கள் அமைந்துள்ளன. சாதி எனும் அரக்கனைத் தவிர்த்துவிட்டுப் பார்த்தால் கிராமங்கள் செம்மாந்த வாழ்வியல் பண்புகளின் சிம்மாசனமாக திகழ்வதை அறியலாம்.

இக்காலத்திலும் கிராமங்களில் கூத்தும் பாட்டும் தேர்த்திருவிழாக்களும் நடந்துகொண்டுதான் இருக்கின்றன. ஆனால் பழங்காலத்தில் கொண்டாடப்பட்ட அளவுக்கு நடக்கிறதா என்றால் நிச்சயம் இல்லை என்றுதான் சொல்லவேண்டும்.

'கலை விளையும் நிலம்' என்ற இந்நூலில் 'திருமுதுகுன்றம்' என நற்றமிழ் ஆர்வலர்களால் வாஞ்சையோடு அழைக்கப்படும் 'விருதாசலம்' வட்டாரத்தின், செய்திகள் சேகரிக்கப்பட்டுள்ளன. திருமுதுகுன்றம் எப்படி விருதாசலமானது என்பது பற்றி ஊர்ப்பெயர் அரசியல் என்று ஒரு தனிக்கட்டுரையும் இதில் உண்டு. மேலும் அவ்வூரில் உள்ள பழமலைநாதர் கோயில் வரலாறு உள்ளிட்ட பல்வேறு சிறப்பான செய்திகளைத் தேடித் தேடி தந்திருக்கிறார் நூலாசிரியர்.

நாட்டுப்புறவியலில் தமிழகம் முழுவதும் பாடல்களைத் திரட்டி அரிய சாதனைகள் நிகழ்த்திய தமிழறிஞர் டாக்டர் ஆறு.இராமனாதன் அவர்களின் விரிவான நேர்காணலும் இந்நூலில் முக்கிய அம்சமாக அமைந்திருக்கிறது.

நாட்டுப்புற ஆய்வில் முனைவர் பட்டம் பெற்ற இந்நூலாசிரியர் இரத்தின புகழேந்தியின் நாட்டுப்புறம் சார்ந்த ஆர்வம் என்பது பல்கலைக்கழக ஆய்வையும் கடந்தது; அவரது பள்ளிக்கூட ஆசிரியர் பணிக்கும் அப்பாற்பட்டது.

இந்நூலில் இடம்பெற்றுள்ள கலை, இலக்கியம், அறிவியல், அரசியல், கல்வி ஆகிய தலைப்புகளின்கீழே பல்வேறு கட்டுரைகளின் வாயிலாக அந்த ஆர்வத்தைக் காணமுடிகிறது.

தெருக்கூத்து, கரகாட்டம், தவில் சுட்டி, பீங்கான் தொழில், மரச்சிற்பங்கள், சுடுமண் சிற்பங்கள், குறிஞ்சிப்பாடி நெசவு போன்ற கலைத்தொழில்களைப் பற்றி இந்நூல் எங்கும் கவினுற விதந்தோதப்பட்டுள்ளன.

'உலகப் புகழ்பெற்ற திருவதிகைச் சிற்பங்கள்' என்ற தலைப்பின் கீழ் அமைந்துள்ள கட்டுரையிலிருந்து சில பகுதிகள் வாசகர் பார்வைக்கு:

கோயில்களுக்கான தேர்கள், திருவிழாக்காலங்களில் தெரு உலாச் செல்லும் கடவுளர்களுக்கான ஊர்திகள், சூரியப் பலகைகள் என அனைத்து வகையான மரச்சிற்பங்கள் செய்வதில் கைதேர்ந்தவர்களாக விளங்குகின்றனர் திருவதிகைச் சிற்பிகள். மரபுவழியாகவே இக்கலைத்திறமை இவர்களின் ரத்தத்தோடு கலந்திருக்கிறது. இக்கலைப்பணி ஆறாவது தலைமுறையாகத் தொடர்கிறது.

1947ஆம் ஆண்டு திருவதிகை குப்பாசாரியும் அவர் உடன்பிறந்தவர்களான சுப்பிரமணிய ஆச்சாரி, பொன்னுசாமி ஆச்சாரி ஆகியோரும் சேர்ந்துதான் திருப்பதி கோயில் தேரைச் செய்திருக்கின்றனர். இந்த உடன்பிறப்புகளின் வாரிசுகளான இராசாமணி ஆச்சாரி, புருசோத்தமாச்சாரி, இராசாராம் ஆச்சாரி, இராதாகிருட்டிண ஆச்சாரி, தேவா ஆகியோர் இக்கலைப் பணியை இன்றும் தொடர்கின்றனர்.

கோயில்களுக்கான தேர் செய்வதற்கென்று இலக்கணம் உண்டு. அவ்விலக்கணப்படி தேரை வடிவமைத்து உருவாக்குகின்றனர். கோயிலின் மூல இட அளவைப் பொறுத்தே தேரின் அளவை அமைக்க வேண்டும் என்ற விதிமுறைக்கேற்ப தேருக்கான நீள அகலத்தை முடிவு செய்கின்றனர்.

தேரில் பத்து வகையுண்டு. ஸ்ரீகரம், த்வஜம்காந்தம், ரேஷிகேசம், நிகேதுனம், ஸ்ரிபாத்ரம், விசாலஞ்சம், பத்மக்கம், பத்ரம், சிவம் உள்ளிட்ட இவற்றில் கோயிலுக்கேற்ற தேரை வடிவமைப்பது என்பது முக்கியமானது. இவற்றை உணர்ந்துதான் தேரை வடிவமைப்போம் என்று இராசாமணி ஆச்சாரி கூறினார். இவர் திருவண்ணாமலை, செவ்வாய்ப்பேட்டை, புதுச்சேரி, திருக்கோயிலூர் ஆகிய ஊர்களில் கோயில்களுக்குத் தேர் செய்துள்ளார்.

தேரின் ஒவ்வொரு பாகங்களையும் ஒவ்வொரு மரத்தால் செய்கின்றனர். தேர்ச்சக்கரம் இலுப்பை மரத்தாலும், அடிப்பாகம் காட்டுவாகை மரத்தாலும், மேல் பாகம் தேக்கு, வேங்கை மரங்களாலும் செய்யப்படுகின்றன. சிங்கப்பூர், மலேசியா, பிரான்ஸ், அமெரிக்கா, கனடா ஆகிய நாடுகளுக்கு இவர்கள் செய்த தேர்கள் ஏற்றுமதி செய்யப்பட்டுள்ளன. காசி, ஐதராபாத், விஜயவாடா போன்ற நகரங்களுக்குச் சென்று, தேரும் மரச்சிற்பங்களும் செய்துள்ளனர். சமணக் கோயில்களிலும் சிற்பங்கள் செய்த அனுபவம் இவர்களுக்கு உண்டு.

தென்திருப்பதி என்றழைக்கப்படும் திருநீருமலையில் 45 பாகை சாய்வான பாதையில் புதிதாகச் செய்த தேரை ஏற்றுவதற்குப் பொறியாளர்கள் திணறியபோது இராசாரம் ஆச்சாரி அம்மலையில் தேரைப் பத்திரமாக ஏற்றி நிலைநிறுத்தியது தன் வாழ்நாளில் மறக்கமுடியாத அனுபவம் என்று நெகிழ்ச்சியோடு கூறினார்.

மேலும் பல்வேறு பயனுள்ள தகவல்களைத் தரும்விதமாகத் தொடரும் இக்கட்டுரையின் இறுதியில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள தகவல் நமக்கு வியப்பை அளிக்கிறது. இந்திய அளவில், அல்ல தமிழக அளவிலேயே அரசு இதுவரையில் இவர்களை உற்சாகப்படுத்தும் விதமாகவோ இத்தகைய நற்கலையம்சங்களை ஊக்கும்விக்கும் விதமாகவோ விருதுகள் எதையும் வழங்கி கவுரவிக்கவில்லையாம்.

கிராமங்களின் சிறந்த பண்புகளையும் கபளீகரம் செய்வதற்கென்றே வந்ததுபோல் வான்வழி ஊடகத் தாக்குதலையும் மீறி தனித்துவம் மிக்க நல்ல அம்சங்களை நிலைநிறுத்தப் போராடிவருகிறார்கள் இவர்கள். அவர்களுக்கு சிறிதளவேனும் ஆதரவையும் உற்சாகத்தையும் தர வேண்டும் என்ற உந்துதலை இரத்தினப் புகழேந்தி நமக்கு 'கலை விளையும் நிலம்' நூலின்வழியே தந்துவிட்டார்.

நூலின் பெயர்: கலை விளையும் நிலம்

ஆசிரியர்: இரத்தின புகழேந்தி

பக்.168, விலை: ரூ.150

வெளியீடு: நிவேதிதா பதிப்பகம்,

22/105, பாஸ்கர் காலனி, 3வது தெரு,

விருகம்பாக்கம், சென்னை - 600 092.

தொலைபேசி 89393 87276,
நன்றி : tamil.thehindu.com
சரவணன், பால்நிலவன்