மஞ்சணத்தி நூல் திறனாய்வு

கரிசலில் மஞ்சணத்தியான மருதத்து நுணா






தமிழகத்தின் ஐந்து வகை நிலப்பகுதிகளில் ஒவ்வொனறுக்கும் ஒரு தனித்தன்மை உண்டு. அந்தத் தனித் தன்மைதான் நமது நிலவியல் கோட்பாட்டின் சிறப்பு. வேறுபாடுகளுக்கிடையிலும் மெல்லிய நூலிழைகளாய் சில ஒற்றுமைக் கோடுகள் நம் வாழ்முறையை நெய்து பண்படுத்துகின்றன. தமிழர்களுக்கும் தாவரங்களுக்குமான தொடர்பு ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகள் தொன்மையுடையது. இயற்கைக்கும் நமக்குமான தொடர்பை நமது சங்க புலவர்கள் தொடங்கி இன்றைய இளம் படைப்பாளிகள் வரை தங்கள் படைப்புகளில் வெளிப்படுத்தி வருகின்றனர். அதிலும் குறிப்பாக மரங்களுக்கும் மனிதர்களுக்குமான உறவைப் பேசும் பாடல்கள் குறிப்பிடத்தகுந்தவை. மரத்தைத் தாயாக சகோதரியாக தெய்வமாகக் கொண்டாடுகிற மரபைத் தமிழ் இலக்கியத்தில் தொடர்ச்சியாகக் காணலாம்.

"நும்மினும் சிறந்தது நுவ்வை ஆகும் என்று
அன்னை கூறினாள் புன்னையது நலனே"

என்னும் நற்றிணைப் பாடலில் இளம் பெண்ணொருத்தி புன்னை மரத்தைத் தங்கையாகப் பார்க்கிறாள். மேலும் புன்னை மரத்திற்கும் மனிதர்களுக்குமான உறவைப் படம்பிடித்துக்காட்டும் பாடல்கள் கலித்தொகையிலும் குறுந்தொகையிலும் இடம்பெற்றுள்ளன. இவற்றின் தொடர்ச்சியாகத்தான் தமிழச்சிக்கும் மஞ்சணத்தி மரத்திற்குமான உறவு இங்கே நவீன கவிதையாகியிருக்கிறது. சிற்றூரில் பிறந்து சிறார் பருவத்தில் அங்கேயே வாழ்ந்தவர்களுக்கு மட்டுமே தெரிந்திருக்கக் கூடிய ஒரு மரம்தான் மஞ்சணத்தி மரம். எங்கள் மருத நிலத்திலும் இந்த மரம் இருக்கிறது. அதனை நாங்கள் நுணா மரம் என்று குறிப்பிடுவோம். நுணாப்பழத்து ருசிக்கு அடிமையாகாத சிறுவர்கள் இருக்க முடியாது. பள்ளிக்கூடம் செல்லும்போது பையை அந்த மரக்கிளையில் மாட்டிவிட்டு அந்த பழங்களைப் பறித்துத் தின்ற பிறகுதான் பள்ளிக்குச் செல்வோம். நுணாப்பழ ருசிக்காக தன் கல்வியையே பறிகொடுத்த கூத்துக்கலைஞர் நடராசன் இன்றும் எங்கள் ஊரில் வாழ்ந்து வருகிறார். நாங்கள் ஏறி விளையாடிய எங்கள் அம்மன்கோயில் மேட்டு நுணா மரம் எங்கள் பெரியப்பாவின் வீட்டில் இன்றும் நின்றுகொண்டிருக்கிறது நிலைப்பேழையாக. ஊருக்குச்செல்லும் போதெல்லாம் அதனைத் தொட்டு முகர்ந்து என் இளமையை மீட்டெடுப்பேன்.
இதற்கும் தமிழச்சியின் கவிதைக்கும் என்ன தொடர்பு இருக்கிறது. ஒரு நல்ல கவிதை முடிந்த பின்னே தொடங்குகிறது என்று தமிழச்சி தனது முன்னுரையில் குறிப்பிட்டுள்ளார். அப்படிப்பட்ட ஒரு கவிதைதான் மஞ்சணத்தி மரம் குறித்த கவிதை அது ஒரு போதும் முடியாத கவிதையாக எனக்குத் தோன்றுகிறது. வாசித்தாலும் வாசித்தாலும் தீராத புத்தகம் என்றொரு புத்தகத்தை நான் படித்திருக்கிறேன். மலையாளத்தில் ஒரு லட்சம் பிரதிகள் விற்பனையான அந்த புத்தகம் இயற்கையைப் பற்றி குழந்தைகளுக்குக் கூறுவதாக அமைந்துள்ளது. வாசித்தாலும் வாசித்தாலும் தீராத கவிதையாக இந்த கவிதை என்னிடத்தில் அந்த மரம் குறித்த சிந்தனைகளை வளர்த்துக்கொண்டே செல்கிறது.

"என் துரோகத்தின் வலி சுமக்கும்
உன் முனை உடைந்த முட்கள்
என் ரகசியங்களின் போதை தரும்
கள் ததும்பும் உன் பூக்கள்
என் ஆசைகளின் ருசி அறியும்
தேன் உதிர்க்கும் உன் பழங்கள்"

நுணாப் பூ வாசனை மல்லிகைக்கு நிகரானது, அந்தப்பழத்தின் சுவைக்கு நிகராக ஒரு சுவையை எழுத்தில் தர இயலாது. அதை சுவைத்து பார்த்துதான் நீங்கள் உணர்ந்து கொள்ள வேண்டும். மருத நிலத்து நுணாவில் முள்ளிருப்பதில்லை. கரிசல் நில நுணாவில் முள்ளிருப்பதாகக் கவிஞர் குறிப்பிடுகிறார். மரத்தின் ஒவ்வொரு பாகமும் கவிஞரின் உணர்வுகளோடு ஒன்று கலந்திருப்பதை மேற்கண்ட அடிகள் நமக்கு உணர்த்துகின்றன. இந்த தொகுப்பின் மிகச்சிறந்த கவிதையாக இந்த கவிதையைத்தான் நான் குறிப்பிட விரும்புகிறேன்.
செயங்கொண்டார் பாடிய கலிங்கத்துப்பரணி போல் தமிழச்சி பாடிய பெரு நகர்ப்பரணியும் ஒரு முக்கியமான கவிதையாக இலக்கிய வரலாற்றில் நாளை நிச்சயம் பதிவாகும். இக்கவிதையில் நாயகியான வனப்பேச்சிதான் தமிழச்சி கண்டுபிடித்த பெரும் படிமம் என்று முன்னுரையில் தமிழவன் குறிப்பிடுகிறார். நகரமயமாதல் இன்று பெரும் பிரச்சினையாகி வருகிறது. நகரங்களின் அபார வளர்ச்சி கிராமங்களை விழுங்கி ஏப்பம் விடுவதாக இருக்கிறது. அதனால்தான் நகரங்களின் வளர்ச்சி இனி, மேல்நோக்கித்தான் அமையவேண்டுமே தவிற பக்கவாட்டில் அல்ல என்று மக்கள் நலனில் அக்கரையுடைய தலைவர்கள் எச்சரிக்கின்றனர். பல பன்னாட்டு நிறுவனங்களுக்கு நமது உழவர்களின் உயிர் ஆதாரமான விளை நிலங்கள் தாரைவார்க்கப்பட்டு வணிகம் கொடி கட்டிப்பறக்கிறது. அவர்களிடம் வணிக அறம் துளியும் இல்லை. சங்க காலத்தில் வணிகர்கள் எப்படி அறத்துடன் வாழ்ந்தனர் என்பதைப் பட்டினப் பாலை கீழ்க்கண்டவாறு கூறுகிறது.

"நெடு நுகத்துப் பகல்போல
நடுவு நின்ற நல் நெஞ்சினோர்
வடு அஞ்சி வாய் மொழிந்து
தமவும் பிறவும் ஒப்ப நாடி
கொள்வதூஉம் மிகை கொளாது
கொடுப்பதூஉம் குறை கொடாது"

நுகத்தடியின் நடுவில் தைக்கப்பட்டுள்ள பகலாணி போல நடுவு நிலை தவறாத நல்ல உள்ளம் படைத்தவர்களாக வாடிக்கையாளர்களைச் சுரண்டாதவர்களாக ரேசன் கடைக்காரரைப்போல் எடையைக் குறைத்து ஏமாற்றாமல் வாழ்ந்திருக்கின்றனர். இன்றைய வணிகர்களிடம் இதில் ஏதேனும் ஒரு குணத்தை நாம் பார்க்க முடியுமா. குளிரூட்டப்பட்ட வணிக வளாகத்தில் வெற்று பாதங்களோடு நுழையும் வனப்பேச்சி வணிகம் குறித்த சிந்தனையைத் தூண்டுகிறாள். மேலும் அவளுக்கு, அங்கு இருந்தும் இல்லாத மனிதர்கள் அன்னியமாகப் படுகின்றனர்.
அண்மையில் சென்னைக்கு சென்றிருந்த போது என்னதான் நடக்கிறது என்று தெரிந்து கொள்வதற்காக நண்பருடன் குளிரூட்டப்பட்ட ஒரு வானுயர்ந்த வணிக வளாகத்தின் உள்ளே சென்றேன் பல தளங்களுக்கும் மின்சார படிக்கட்டுகளில் பயணித்தோம். எங்களால் ஒரு ஐஸ்கிரீம் கூட வாங்க இயலவில்லை . எத்தனை ரூபாயாக இருந்தாலும் வாங்குவதற்குத் தயாராக இருந்தும் நம் ரூபாய் நோட்டுகள் அங்கு செல்லுபடியாகவில்லை. இது என்ன அநியாயம் சிங்கப்பூர் மலேசியாவில் கூட நமது நாட்டு ரூபாய் நோட்டுகளைக் கொடுத்து பொருள்கள் வாங்கமுடிகிறது. ஆனால் நமது தலை நகரில் நம் நோட்டுகளைக் கொடுத்து ஒரு ஐஸ்கிரீம் கூட வாங்க இயலவில்லை. அந்த வணிக வளாகத்தில் நுழைந்த உடன் நூறு ரூபாய்க்கு ஒரு அட்டை வாங்கிக்கொள்ள வேண்டும் அந்த அட்டைதான் அங்கு செல்லுபடியாகும். அதற்கு என்ன பொருள், நீங்கள் அந்த நூறு ரூபாயையும் அங்கேயே செலவு செய்து விட்டுதான் வரவேண்டும். நூற்றுக்குக் குறைந்து அட்டைகள் கிடையாது. எங்கள் ஊரில் எங்கள் நிலத்தில் விளைந்த எந்த பொருளையும் கடையில் கொடுத்து எங்களுக்குத் தேவையானதை வாங்கி வருவோம் . அப்படி ஒரு பண்டமாற்று கலாச்சாரம் விளங்கிய நம் மண்ணின் இன்றைய வணிக அறம் இதுதான். வணிகம் குறித்த இத்தகைய சிந்தனைகளைத் தூண்டுகின்றன பாலைக்கலி, பெருநகர்ப் பரணி ஆகிய கவிதைகள்.
மழை குறித்த கவிதைகளில் சில கவிதைகள் மட்டுமே குறிப்பிடும் படியாக அமைந்துள்ளன. மழை குழந்தைகளுக்கும் கவிஞர்களுக்கும்தான் ரசிக்கும்படியாக உள்ளது. உழவர்களுக்கு வாழ்வாதாரமாக இருப்பினும் மழையில் நனைந்தபடி ஏர் உழுபவனால் மழையை ரசிக்க முடியாது. அது போலத்தான் இருக்கிறது 'இடுகாட்டு மழையை இரசிக்கமுடியமா என்ன' என்கிற கவிதை வரிகள்.
நம்மால் செய்யமுடியாததை நம் குழந்தைகள் செய்யவேண்டும் என்கிற எதிர்பார்ப்பு நம் எல்லோரிடமும் இருக்கிறது. நமது எதிர்பார்ப்புகளை நம் குழந்தைகள் மீது திணிக்க நினைக்கின்ற நமது மனப்போக்கினை பகடி செய்வதாக அமைந்திருக்கிறது 'பூச்சாண்டி' கவிதை.
பாடுபொருள்களடிப்படையில் சங்க இலக்கிய தொடர்ச்சியினை தமிழச்சியின் பல கவிதைகளில் காண முடிகிறது. ஒரு சிற்றூரில் பிறந்து வளர்ந்த மனுசி நகரத்தில் சந்திக்கும் அத்தனை நெருக்கடிகளையும் இந்த கவிதைகள் படம் பிடிக்கின்றன .ஒரு சில சாதாரண கவிதைகளைத் தவிர்த்திருக்கலாம்.
மூன்று தொகுதிகளை வெளியிட்டிருக்கும் தமிழச்சியின் கவிதை மொழி ஒவ்வொரு தொகுப்பிலும் செழுமையடைந்து வருகிறது. மேலும் செழுமை மிக்கக் கவிதைகளை அவர் தொடர்ந்து எழுதவேண்டும் என்று வாழ்த்துகிறேன்.

கவிஞர் தமிழச்சி தங்கபாண்டியன் எழுதிய மஞ்சணத்தி நூல் திறனாய்வு

கவிஞர் தமிழச்சி தங்கபாண்டியன் எழுதிய மஞ்சணத்தி நூல் திறனாய்வு












திரனாய்வாளர்கள்

பாகியராஜ்
மனுஷ்யபுத்திரன்
கலாப்ரியா
ரவிக்குமார்
பிரபஞ்சன்

வரவேற்பு :இரத்தினபுகழேந்தி

தலைமை : இமையம்

நன்றியுரை: ராமு

அமைப்பு : திருமுதுகுன்றம் இலக்கிய வட்டம்
18.07.2010
ஞாயிறு மாலை 5.30
மக்கள் மன்றம்

குறிப்பு: மணற்கேணி இரு மாத இதழ் வெளியிடப்படுகிறது.

அண்ணன் ராசு அவர்களின் 10 ஆம் ஆண்டு நினைவு நிகழ்ச்சி

சிந்தனைச்சிற்பி அண்ணன் ராசு அவர்களின் 10 ஆம் ஆண்டு நினைவு நிகழ்ச்சி
வழ்க்கறிஞர் அருள்மொழி சிறப்புரை
வானொலித்திடல்
17.7.2010 மாலை 6.00 மணி
அனைவரும் வருக

உலகத்தமிழ்ச் செம்மொழி மாநாடு

உலகத்தமிழ்ச் செம்மொழி மாநாட்டை உற்றுநோக்கியதில் எனக்குத்தோன்றிய நிறை குறைகளை கீழே பட்டியலிட்டுள்ளேன்

மாநாட்டின் நிறைகள்
இதுவரை நடைபெற்ற மாநாடுகளைக் காட்டிலும் மக்கள் திரள் மிகவும் அதிகம். நீண்ட வரிசையில் காத்திருந்து கண்காட்சியைக் கண்டுகளித்தனர். இனியவை நாற்பது சங்க இலக்கியக் காட்சிகளைக் கண்முன் நிறுத்தியது. குறிஞ்சிப்பாட்டில் குறிப்பிட்டுள்ள 99 வகை மலர்கள் படங்களுடன் காட்சிபடுத்தப்பட்டிருந்தன. சிந்துவெளி கண்காட்சியை ரோஜா முத்தையா ஆராய்ச்சி நூலகத்தினர் காட்சிப்படுத்திய பாங்கு. பேராளர்களுக்கு தங்குமிடம், உணவு ஆகியவை மிகச்சிறப்பாக ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்தது. பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகளும் பாராட்டும்படி அமைந்தது. அரங்குகள் அனைத்தும் அதி நவீன வசதிகளுடன் அமைந்திருந்தன சங்ககாலப் புலவர்களின் பெயரில் நவீன ஓவியங்களுடன் அரங்குகள் அமைக்கப்பட்டிருந்தது.

மாநாட்டின் குறைகள்
ஆய்வுக் கட்டுரைகள் சரியாக தேர்வு செய்யப்படவில்லை. மாநாட்டு மலரில் இளம் படைப்பாளர்களுக்கு பேதிய இடமளிக்கவில்லை. நவீன இலக்கியவாதிகள் அழைக்கப்படவில்லை. தமிழ் மொழி வளர்ச்சிக்கான உறுப்படியான அறிவிப்புகள் இல்லை. முக்கியமான அயல்நாட்டு அறிஞர்களின் (ஜார்ஜ்ஹார்ட், அஸ்கோபர்போலா) கட்டுரைகளை தமிழில் மொழி பெயர்த்து வழங்கவில்லை. நுட்பமான ஆய்வுகள் மிகவும் குறைவான அளவில் இடம்பெற்றுள்ளன. தமிழ்மொழியின் பழம்பெருமை பேசுவதற்கு அளித்த முக்கியத்துவம் எதிர்கால வளர்ச்சி குறித்து பேசுவதற்கு அளிக்கப்படவில்லை.

மலேசிய சுற்றுப்பயணம்

மலேசியாவில் சிங்கப்பூர் அளவுக்கு கட்டுப்பாடுகள் இல்லை திருடர்கள் பயம் அதிகம் இரவில் பெண்கள் நகை அணிந்து செல்வது பாதுகாப்பற்றது என எச்சரித்தனர். மோட்டார் சைக்கிளில் வந்து சங்கிலியைப் பறித்துவிடுவார்களாம். டைநாஸ்டி விடுதியில் 27 ஆவது மாடியில் எங்களுக்கு அறை ஒதுக்கப்பட்டிருந்தது. அங்கு செல்லவே அச்சமாக இருந்தது. முதல் நாள் நகரச்சுற்றுலாவில் பத்துமலை முருகன் கோயில் சென்றோம் குறிப்பிட்ட நேரத்தில் திரும்பாததனால் நான் சென்ற பேருந்தை தவற விட்டு மற்றொரு பேருந்தில் செல்ல நேர்ந்ததை மறக்க இயலாது. மலேசிய விடுதலைக்குப் போரிட்டு உயிர்நீத்த ஈகியர் சிலைகளைப்பார்த்தோம். இரட்டை கோபுரம், சாக்லேட் தொழிற்சாலை போன்ற இடங்களைப்பார்த்தோம். மறு நாள் ஜெண்டிங் கற்பனைப் பூங்கா சென்றோம் மலை உச்சியில் அமைந்திருக்கிறது. ஒரு மலையிலிருந்து மற்றொரு மலைக்கு கம்பி வடத்தில் சென்றோம் கீழே பார்க்கக் குலை நடுங்கியது. உலகின் மிகப்பெரிய கம்பிவடப் போக்குவரத்து இது என்றும் கின்னஸில் இடம்பெற்றுள்ளது என்றும் எங்கள் வழிகாட்டி திருமதி சாரா கூறினார். இங்கு சாராவைப்பற்றி சொல்லியாக வேண்டும் சீன இனத்தில் பிறந்து மலாயில் வாழும் குடும்பத்தைச் சார்ந்தவர் இந்தியரை மணத்துகொண்டவர் (அவரும் எங்கள் குழுவினருக்கு வழிகாட்டியாக வந்தவர்) பேருந்து நிற்குமிடத்திலெல்லாம் இறங்கியதும் சிகரெட்டைப் பற்றவைத்துவிடுவார் சாரா. பெண்கள் சிகரெட் பிடிப்பதை இப்போதுதான் நேரில் பார்க்கிறேன். எனக்கு சாரா என்ற பெயரைக் கேட்டதும் பணியிடைப் பயிற்சியில் பாடிய 'சாரா.. சாரா மை டார்லிங் டோண்ட் யு க்ரை...' என்ற பாடல்தான் நினைவுக்கு வர அவரிடம் பாடிக்காட்டினேன் புன்னகையுடன் ரசித்துக் கேட்டார்.
ஜெண்டிங்கில் அனைத்து வித பொழுதுபோக்குகளும் அமைந்திருந்தது. அவ்வளவாக அதில் நாட்டமின்மையால் நண்பர்களோடு சுற்றித்திரிந்தோம். மாலை வேளைகளில் மலேசியாவில் போக்குவரத்து நெரிசலைத் தவிர்க்க இயலவில்லை. இத்தனைக்கும் உலங்கு வானூர்தியில் போக்குவரத்தைக் கண்காணித்துக் கட்டுப்படுத்துகிறார்களாம். ஒரு நாள் இரவு வீட்டுக்கு தொலைபேசுவதற்காக ஈப்போ சாலையில் ( மலாய் மொழியில் சாலையை ஜலாங் என்கிறார்கள்) இரவு ஒன்பது மணிக்குச் சென்றோம் நானும் நண்பர் செல்வினும் அங்கு ஒரு உணவு விடுதியின் முன்புறம் வீதி ஓரத்தில் அமர்ந்து இரண்டு நடுத்தர வயது பெண்கள் (குட்டைப்பாவாடை அணிந்திருத்தனர்) மது அருந்திக்கொண்டு சிகரெட் பிடித்தபடி உரையாடிக்கொண்டிருந்தனர் இது போன்ற காட்சிகள் எதையும் சிங்கப்பூரில் பார்க்க முடியவில்லை. தூய்மையைப் பேணுவதிலும் சிங்கப்பூர் அளவுக்கு மலேசியா இல்லை. நம் தமிழர்கள் பலர் மலேசியாவில் அதுவும் கோலாலம்பூரில் கடை வைத்திருப்பதைப் பார்க்க முடிந்தது.
ஒரு வழியாக மலேசிய சுற்றுப்பயணத்தை இனிதே முடித்துக்கொண்டு 23.5.2010 அன்று தாயகம் திரும்பினோம்.

சிங்கப்பூர் கருத்தரங்கு படங்கள்

படங்கள் சிலவற்றை இங்கே பதிவு செய்கிறேன்






படங்கள் சிலவற்றை இங்கே பதிவு செய்கிறேன்
சிங்கப்பூர் படங்கள்

சிங்கப்பூர் சில குறிப்புகள்

சிங்கப்பூர் விமான நிலையம் அழகும் பிரமிப்பும் நிறைந்ததாகக் காட்சியளித்தது. விமான நிலையத்திலிருந்து குளிரூட்டப்பட்ட பேருந்தில் ஒரு விடுதிகுகுச்சென்றோம் செல்லும் வழியெங்கும் மரங்களும் புல் வெளிகளுமாக பச்சைப்பசேலென்ற காட்சி கண்ணுக்குக் குளிரூட்டியது. இரவு பெய்த மழையில் நகரமே குளித்து முடித்து புத்தம் புதிதாய் பளிச்சென காட்சியளித்தது. இயர்கையை அழகு செய் என்ற அறிவுமதி அண்ணனின் கவிதை வரிகளுக்கு செயல்வடிவம் கொடுத்தது போலிருந்தது. நண்பர் தியாக ரமேசு கூறியதுபோல் வாரம் மும்மாறி பொழியும் ஊராக சிங்கப்பூர் இருக்கிறது. வழியில் பார்த்த வானுயர்ந்த கட்டடங்களில் கூட தாவரங்களை வளர்த்துள்ளனர்.









விடுதிக்குச்சென்று காலைக்கடன்களை முடித்துக்கொண்டு கருத்தரங்கு நிகழுமிடத்திற்குச் சென்றோம். கருத்தரங்கில் தினமணி ஆசிரியர் வைத்தியநாதன், கலைஞன் பதிப்பகம் மாசிலாமணி, சிங்கப்பூர் பேராசிரியர்கள் முனைவர் தியாகராசன், முனைவர் வேல்முருகன், முனைவர் அரங்க.பாரி ஆகியோர் கலந்துகொண்டனர் பேராசிரியர் அபிதாசபாபதி தொடக்கவிழா நிகழ்ச்சிகளைத் தொகுத்து வழங்கினார். மதிய உணவுக்குப்பிறகு நிகழ்ந்த முதல் அமர்வில் 'திருமுதுகுன்றம் கவிதைகள்' என்ற கட்டுரையை நான் வழங்கினேன்.
இரவு நண்பர்களுடன் முஸ்தபா சென்று அங்கு எந்த தளத்தில் என்னென்ன பொருள்கள் கிடைக்கும் என்பதைப் பார்த்து வந்தோம் ஒரு சிலர் சில பொருள்களை வாங்கினர். முஸ்தபா கடையின் உரிமையாளர் ஒரு தமிழர் என்பதை அறிந்து மகிழ்ந்தோம். முதல் முறை நுழைபவர்களுக்கு சற்று குழப்பமாகத்தானிருக்கிறது பழகிய பிறகு இயல்பாகிவிடுகிறது. இரவு 11 மணிக்கு வில்லேஜ் விடுதிக்குத்திரும்பினோம். 24 மணி நேரமும் முஸ்தபா இயங்குகிறது. என் அறை தோழர் ஜெயசெல்வின் அறையில் இருந்தார் அவரை யாரென அறிந்துகொள்ள இயலாமல் மற்றொரு சாவி அட்டையையும் நானே எடுத்துச் சென்றுவிட்டேன் அதற்காக அவரிடம் வருத்தத்தைத் தெரிவித்தேன். வாங்கிக்கொள்ளாதது என் தவறுதான் என்று அவர் வருத்தம் தெரிவித்தது அவரின் பெருந்தன்மையைக் காட்டியது. மறு நாள் காலை (குளிரூட்டப்பட்ட அறைக்குள்ளிருந்ததனால்) நான் எடுத்துச்சென்ற தேங்காய் எண்ணெய் உறைந்து விட்டது. செல்வின் கிரீம் கொடுத்தார், வீட்டுக்குப் பேச கைபேசி கொடுத்து உதவினார். சில்லரை கிடைக்காமையால் பொது தொலைபேசியைப் பயன்படுத்து முடியாமல் அல்லல்பட்டேன். நண்பரின் உதவி பனைத்துணையாய் பயன்பட்டது.


நண்பர் தியாகரமேசுக்கும் தங்கவேல்முருகனுக்கும் நான் வந்த செய்தியைத் தெரிவித்தேன் மறுநாள் காலை என்னைச் சந்திப்பதாகக்கூறினர்.
இரண்டாம் நாள் நண்பர்கள் இருவரும் மிகுந்த அலைச்சலுக்குப் பிறகு கல்லூரியை வந்தடைந்தனர் பேராசிரியர் தியாகராஜன்தான் அவர்களுக்கு வழி கூறி உதவினார். மதிய உணவு விடுதியில் உண்டு முஸ்தபா சென்றோம் ஒரு வாடகைக் காரில். சில பொருள்களை வாங்கினோம் நண்பர்களும் சில பொரு:ள்களை அன்பளிப்பாக வாங்கிக்கொடுத்தனர். என்னை காரில் ஏற்றிவிட்டனர் இடம் தெரியாமல் அலைய வேண்டுமோ என அஞ்சிய படியே வந்தேன் நல்ல வேளை அப்படி நிகழவில்லை.
மூன்றாம் நாள் சிங்கப்பூர் சுற்றுலா. சந்தோசா தீவிற்கு சென்று அங்குள்ள கண்காட்சி, தண்ணீருக்கு உள்ளே உள்ள உலகத்தினை செயற்கையாக வடிவமைத்து வைத்துள்ளனர் பிரமிப்பாகத் தான் உள்ளது. டால்பின் விளையாட்டு மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. தண்ணீரில் ஒளிக்காட்சிகள் (கடலின் பாடல்) ஆகியனவற்றைப் பார்த்தோம் சீனர்களின் சோயிலுக்குச் சென்றோம்.
மூன்றாம் நாள் இரவு மீண்டும் முஸ்தபா சென்று நள்ளிரவு மலேசியா புறப்பட்டோம்.